ใครอ่านบทสัมภาษณ์นี้แล้ว หาไบกอนมาฉีดมดด้วย อิจฉาสุดๆ ขอบอก…

Profile 1

ชื่อ - นามสกุล : ธานี ศรีงาม
ชื่อเล่น : ต่าย (เพื่อนในรุ่นเคยเรียก หมอซือ)
ชื่อใน webboard : Tanee
ไป AFS ที่เมืองและประเทศ : Guayaquil, Ecuador
ที่อยู่ปัจจุบัน : อาคารลุมพินีวิลล์สุขุมวิท 77 อาคาร 2 ถนนสุขุมวิท 77 (อ่อนนุช) แขวงสวนหลวง เขตสวนหลวง กทม. 10250
สถานที่ทำงาน : 3M Thailand Ltd

Profile 2

ชื่อ - นามสกุล : ปัทมา ศรีงาม (เจริญวงศ์ใหญ่)
ชื่อเล่น : เพี้ย
ชื่อใน webboard : Peer
ไป AFS ที่เมืองและประเทศ : Santiago, Chile
ที่อยู่ปัจจุบัน : อาคารลุมพินีวิลล์สุขุมวิท 77 อาคาร 2 ถนนสุขุมวิท 77 (อ่อนนุช) แขวงสวนหลวง เขตสวนหลวง กทม. 10250
สถานที่ทำงาน : บริษัท สำนักกฎหมาย เอนก แอนด์ อะโซซิเอทส์ จำกัด

เรารู้สึกดีใจมากๆที่ต่ายและเพี้ยให้เกียรติสัมภาษณ์กับเวปไซท์ของเรา ขอเริ่มคำถามแรกเลยนะ

• ก่อนไปต่ายและเพี้ยอยู่โรงเรียนอะไรจ๊ะ

เพี้ย: เรียนที่โรงเรียนพระกุมารเยซูวิทยา ชื่อไม่ค่อยคุ้นหูเท่าไหร่ จะรู้จักกันในชื่อ Holy ซะมากกว่า (Convent of the Holy Infant Jesus) เป็นโรงเรียนเลขานุการค่ะ

ต่าย: เรียนที่เชียงใหม่ อยู่โรงเรียนยุพราชวิทยาลัย

• ทำไมถึงสมัคร AFS

เพี้ย: อยากไปเมืองนอก จะได้ฝึกภาษาอังกฤษ แล้วก็อยากมีเพื่อนใหม่ๆ

ต่าย: อยากได้ประสบการณ์นอกโรงเรียน (อยากไปเกาะ Galapagos แต่ไม่ได้ไปน่ะ)

• ตอนสอบสัมภาษณ์จำเพื่อนคนไหนได้บ้าง

เพี้ย: ก็มีจุ๋ม Australia (ที่จำได้เพราะอยู่โรงเรียนเดียวกัน แห่ะๆ)

ต่าย: จำพี่นกเล็กที่ไปอิตาลีได้ครับ เพราะชื่อเค้าแปลกดี

• ไป Orientation Camp ที่ไหน บรรยากาศเป็นอย่างไรบ้าง

เพี้ย: ไปที่ฐานทัพเรือสัตหีบ ตอนนั้นงงๆ เพราะมีเวลาแค่ 2 เดือน แล้วปุ๊ปปั๊ปก็ต้องไป camp ตอนนั้นไปแจมกับ Short Program ญี่ปุ่น (รุ่นเดียวกับทุเรียน) ซึ่งตอนนั้นกลุ่มลาตินมีกันแค่ 20 คน รวมทั้งหมดก็ประมาณ 30 กว่าคนเอง แต่ก็สนุกสนานเนอะ

ต่าย: ฮาเฮ สนุกสนาน จำได้ว่า เล่นเกม UNO กัน รู้สึกเป็นคำแรกๆของภาษาสเปนที่จำได้เลยล่ะ ยังจำได้ว่าไปเด็ดดอกไม้ข้างทางให้เพี้ยด้วยแหล่ะ

• แล้ววันขึ้นเครื่องบรรยากาศเป็นอย่างไร มีใครมาส่งบ้าง

เพี้ย: ตื่นเต้นมาก มีครอบครัว ญาติๆ แล้วก็เพื่อนที่โรงเรียนมาส่ง บรรยากาศก็เฮฮาปาร์ตี้ ถ่ายรูปกัน อ้อ! ตอนถ่ายรูปกับเพื่อน AFS ต่ายมาเป็นคนสุดท้าย วิ่งตัวกลมมาเลย พอถึงเวลาขึ้นเครื่อง รู้สึกใจหายมากๆ ร้องไห้ขึ้มูกโป่งเลย

ต่าย: วันนั้นก็ยกโขยงกันมาทั้งบ้าน จากเชียงใหม่เลย (พ่อ แม่ น้อง อา) ตอนนั้นรู้สึกว่าไปปีนึง ไม่น่านาน แป๊ปๆเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว แล้วก็ที่มาสายเพราะมัวแต่แต่งตัวหล่อ เพื่อนๆบอกว่าให้ใส่เสื้อสูทมากันนะ เราก็เลยใส่มาทั้งสูททั้งไทด์ ด้วย อื้อฮืม มั่นมากๆ

• เล่าให้ฟังเรื่องการเดินทาง และวันแรกที่ไปถึงหน่อยนะ

เพี้ย: เป็นการเดินทางที่ทรหดสุดๆ เพราะพวกเราอยู่บนเครื่องกันเป็นวันๆ แถมบินอ้อมโลกอีกต่างหาก จากกรุงเทพฯ ไป Taipei แล้วต่อไป LA พักที่นั่น 1 คืน แล้วเพื่อนๆก็แยกย้ายกันไป บางกลุ่มก็ไป Miami บางกลุ่มก็ไปต่อ อย่างเพี้ยก็บินจาก LA ไป Sao Paulo, Brazil ซึ่งนั่งนานมาก แล้วก็ต่อไป Santiago, Chile รวมการเดินทางแล้วเกือบๆ 3 วัน พอเท้าเหยียบพื้นดินก้าวแรกแทบจะเดินไม่เป็น เดินแล้วไม่มีความรู้สึกเลย เหนื่อยสุดๆไปถึงก็เย็นแล้ว พวกเรารวมทั้งน้าแป๊ะ (น้าแป๊ะเป็น chaperone ไปส่งถึงที่เลย) ก็ไปพักที่โรงแรมใน Santiago ก่อน แล้ววันรุ่งขึ้นเจ้าหน้าที่ AFS มาทำ Orientation ให้ ช่วงที่พวกเราไปถึงก็ต้นมีนาคมแล้ว เค้าเข้า Camp ไปหมดแล้ว

ต่าย : ก็คล้ายๆกับเพี้ย แต่กลุ่มต่ายแยกไป Miami แล้วต่อตรงไปที่ Quito, Ecuador ไปพักที่นั่น 1 คืน แล้วค่อยนั่งเครื่องไปเมือง Guayaquil ประมาณ 45 นาที วันแรกที่ไปถึงก็เย็นมากแล้ว รู้สึกเพลียจากการเดินทางแถมยังหิวมากๆด้วย

• มีเพื่อน AFS จากประเทศไทยอยู่ในเมืองเดียวกันหรือไม่ หรืออยู่ใกล้ที่สุด

เพี้ย: มี นิค ภาคภูมิ ที่อยู่เมืองหลวงด้วยกัน แล้วก็เก๋ พรทิพย์ อยู่เมือง Vina del Mar เป็นเมืองท่า ประมาณพัทยา

ต่าย : เสือ อยู่เมือง Milagro เป็นเมืองติดๆกันเลย ข้ามแม่น้ำ Guayas ก็ถึงแล้ว แถมเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกันเลย ห้องก็ติดกันเลย

• ตอนไปเจอ Host Family ครั้งแรกบรรยากาศเป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกอย่างไร

เพี้ย: Host Family น่ารักมากๆ แม่ พร้อมด้วย พี่สาว และน้องสาวไปรับเพี้ยที่ AFS มาถึงก็เข้ามาหอมมากอด (การทักทาย) ตอนนั้นตื่นเต้นมากๆ เพราะก่อนที่จะมาไม่เคยมีข้อมูลของ Host Family เลย มาเห็นข้อมูลก็คืนแรกที่มาถึง Chile แล้ว คือมาทั้งๆที่ที่บ้านที่เมืองไทยไม่รู้เลยเพี้ยจะไปอยู่กับใคร ที่ไหน ยังไง พอต้องแยกกับเพื่อนๆ ก็ใจหายนะ

ต่าย : รู้สึกดีประทับใจนะ มารับที่สนามบินนั่งจาก Quito มาที่ Guayaquil ตอนนั้นเค้าชวนเราคุยใหญ่เลยหลายเรื่อง พอถึงบ้านเค้าถามเราใหญ่เลยว่าหิวมั้ย เวลาก็เย็นแล้วนะ ตอนนั้นก็ยังไม่ได้เวลามื้อค่ำน่ะ (อาหารยังทำไม่เสร็จน่ะ) เค้าก็ให้เรากินขนมปังกับ Queso (เนยแข็ง) คิดในใจว่าวันนั้นตอนมื้อเช้าก็กินอย่างงี้อ่ะที่รสยังกะเต้าหู้ยี้ กินกะขนมปัง นั่งกินกันพร้อมหน้าเลย เราก็กินซะอิ่มเลยแต่ก็งงๆทำไมไม่ค่อยมีใครกินเลยอ่ะ พอได้เวลาอาหารค่ำเลยรู้ว่าเมื่อกี้เค้าเอามาให้เรารองท้องก่อน วันนั้นเลยจุกด้วย อายด้วย ประทับใจด้วย

• Host Family เป็นยังไงบ้าง

เพี้ย: ที่บ้านมี พ่อ แม่ พี่สาว(17) น้องสาว(15) น้องชาย(3) บ้านเพี้ยจะอยู่ชานๆเมือง มีสนามหญ้าเล็กๆในบ้าน มีต้นไม้ร่มรื่น บรรยากาศอบอุ่น

ต่าย : มีพ่อ แม่ พี่ชาย 2คน (20, 17) น้องสาว 1 คน (13) บ้านอยู่ทางชานเมืองทางเหนือ ซึ่งตอนนั้นถือว่าเป็นเขตชุมชนใหม่ (เป็นโซนบ้านพักอาศัย ไม่ได้อยู่ย่านธุรกิจ) ลักษณะบ้านเป็นบ้านชั้นเดียวขนาดปานกลาง

• อยู่โรงเรียนอะไร โรงเรียนเป็นยังไงบ้าง

เพี้ย: โรงเรียนชื่อ Las Americas เป็นโรงเรียนเอกชนเล็กๆ อยู่ใน center ของเมือง

ต่าย : เป็นโรงเรียนมัธยมทหารเรือชื่อ Liceo Naval เรียน 7 โมงเช้าเลิกบ่ายโมงครึ่ง จันทร์และศุกร์ใส่ชุดสีขาว อังคารถึงพฤหัสใส่สีกากี ส่วนวันเสาร์มีเรียนวิชาทหารได้ไปเรียนก็ประมาณเดือนละครั้งเอง ที่ได้มาอยู่โรงเรียนนี้เพราะ พี่ชายคนรองเรียนที่นี่ เค้าเลยให้อยู่ชั้น ม.6 ห้องเดียวกับพี่ชายเลยโชคดีเพราะ ม.6 มีอำนาจที่สุดในบรรดาชั้นปี

• วันแรกที่ไปโรงเรียนเป็นอย่างไรบ้าง

เพี้ย: ตื่นเต้นมากๆ แถมกลัวนิดๆ แม่ก็พาไปรายงานตัวกับครูใหญ่ เค้าจับให้เรียนชั้น ม.5 เพื่อนร่วมห้องมีประมาณ 20 คน วันแรกที่ไปรู้สึกเหมือนเป็นมนุษย์ต่างดาว เพราะเค้าพูดอะไรมาเราไม่รู้เรื่องเลย แล้วเพื่อนที่พอพูดได้ก็พูดได้น้อย เดินไปไหนก็มีแต่คนมอง รู้สึกเขินๆ

ต่าย : ตอนนั้นก็อยู่ได้ประมาณเดือนกว่าแล้ว ภาษาก็ยังไม่แข็งแรง วันแรกไปเรียนก็สายมี mama ไปส่ง ผ่านรั้วโรงเรียนก็เจอครูฝึกจ้องจะทำโทษ แต่รอดมาได้เพราะมากับผู้ปกครอง จากนั้นก็ไปรายงานตัวกับอาจารย์ แล้วก็เข้ามาที่ห้องเรียนแนะนำ วันแรกก็เจอวิชาโหดๆ เป็นวิชา Civica (วิชาสังคม) ที่ครูเข้ามาพร้อมไม้หน้า 3 แล้วสั่งที่ทุกคนยืนตรงก่อนเริ่มเรียน ใครดิ้นก็จะโดนไม้หน้า 3 ฟาด ตอนบ่ายเจอวิชาพละ ให้เปลี่ยนผ้าด้วยความรวดเร็ว เค้าให้แต่ละคนออกไปข้างหน้านำออกกำลังกาย ต่ายเป็นคนสุดท้าย ยังพูดอะไรไม่เป็นเลย ก็เลยสั่งนำเป็นภาษาไทยให้ยึดพื้นน่ะ เท่านั้นแหละวงแตกกันทั้งห้อง ครูก็งงเพราะเค้าไม่รู้ว่าเราเป็นเด็ก AFS เค้าคงนึกว่าเป็นเด็กใหม่เท่านั้นเอง

แต่ตอนเลิกเรียนน่ะสิ ม.6 เจอสั่งวิ่งรอบโรงเรียนเราก็ดันวิ่งเร็วมาถึงก่อน พอมาถึง ม.5 ก็โดนสั่งวิ่งรอบโรงเรียนเราก็วิ่งตาม แต่พอมาถึง ห้องเราดันเข้าแถวกันเป็นระเบียบเรียบร้อยเชียว วันแรกประทับใจจริงๆ (อีก 2 วันไปโรงเรียนไม่ได้เลยเพราะดันเป็นไข้)

• เรียนวิชาอะไรกันบ้าง

เพี้ย: ก็มีวิชาเลข, ประวัติศาสตร์, ภาษาสเปน, ภาษาอังกฤษ, ปรัชญา, พละ, ฟิสิกข์, เคมี, ชีวะ, ศิลปะ (เลือกได้ว่าจะเรียนดนตรี หรือวาดรูป) ประมาณเนี้ย

ต่าย : เรียนทุกวิชา
วิชาที่เรียนทั้งปี ก็มี เลข ฟิสิกส์ ภาษาอังกฤษ วิชาทหาร(มีเข้าค่ายด้วย)
วิชาเทอม 1 Civica ชีววิทยา Drawing วรรณกรรม
วิชาเทอม 2 เคมี Nuatica(วิชาเดินเรือ ) ปรัชญา

• กิจวัตรประจำวัน ทั้งวันธรรมดาและเสาร์อาทิตย์

เพี้ย: วันจันทร์ ถึงศุกร์ ไปโรงเรียน เลิกเรียนประมาณบ่าย 2 กลับมาทานข้าวกลางวันที่บ้าน (ที่นั่นจะทานข้าวกลางวันประมาณบ่าย 2-3) หลังจากนั้นก็อ่านหนังสือ เขียนจดหมาย ดูทีวี พอถึง 5 โมงเย็น ก็ทานน้ำชา ซักประมาณ 1-2 ทุ่ม พ่อกับแม่ก็จะกลับมาบ้าน นั่งคุยกันพร้อมหน้าพร้อมตา จนถึงเวลาทานอาหารค่ำประมาณ 4 ทุ่ม คุยกันไปเรื่อยๆ แล้วก็แยกย้ายไปนอน
ส่วนวันเสาร์-อาทิตย์ส่วนใหญ่ก็ไปบ้านคุณย่า ไปซุปเปอร์มาร์เกตซื้อของเข้าบ้าน ช่วงกลางคืนก็ไปปาร์ตี้กับเพื่อนๆบ้างเป็นครั้งคราว

ต่าย : จันทร์ถึงศุกร์ จะตื่นคนแรกของบ้านประมาณตีห้าครึ่ง เดินไปขึ้นรถโรงเรียน พอถึงก็เข้าแถวอาจมีกิจกรรมทหาร (ออกกำลังกาย,วิ่งชุดใหญ่ หรือชุดเล็กแล้วแต่ข้อหาที่จะโดนตั้ง) แล้วได้เวลาก็เคารพธงชาติเรียนจนถึงสักบ่ายโมง แต่ต่ายจะเล่นยูโดจนถึงบ่ายสองครึ่ง บ่ายสาม กลับถึงบ้านก็บ่ายสามโมงกว่า กลับมาถึงกินข้าวแล้วก็นอนตอนบ่ายจนสี่โมงครึ่ง หรือห้าโมงเย็น ก็เป็นเวลาอิสระของเรา ไม่ว่าจะดูทีวี อ่านหนังสือทำการบ้าน เดินเที่ยว จนสักทุ่มครึ่งทุกคนก็จะพร้อมหน้าพร้อมตา กินข้าว ทำนู่นทำนี่จนเข้านอนตอนสักสามทุ่มครึ่ง เสาร์-อาทิตย์ส่วนใหญ่จะตื่นสาย ตื่นมาดูรายการของ XuXa เป็นรายการเด็กน่ะ บ่ายๆ ก็ออกไปกับที่บ้าน ขึ้นอยู่ว่าใครจะพาไปไหนน่ะ ส่วนใหญ่ต่ายไม่ค่อยอยู่บ้านน่ะใครออกไปไหนตอนบ่ายก็จะออกไปกับเค้า

• งานอดิเรกตอนอยู่ที่นั่น

เพี้ย: ที่บ้านชอบ paint สีลงบนเซรามิคกัน ตั้งแต่วันแรกๆ แม่ก็จะเอาอุปกรณ์มาให้ทำแก้เหงา ว่างๆก็มานั่ง paint เพลินดี ทำเสร็จก็เอามาแต่งบ้าน

ต่าย : ถ้าเป็นกีฬาก็เล่นยูโดหลังเลิกเรียนเป็นหลัก เล่นหมากรุกฝรั่ง เล่นปิงปอง เล่นเทนนิสบ้าง

• มี AFS Camp หรือเปล่า

เพี้ย: เพี้ยไม่เคยไป AFS Camp เลย (ฟังๆแล้วน่าสงสาร) ครั้งแรกก็ไปไม่ทัน เพราะเด็กไทยไปช้ากว่าประเทศอื่น มีแต่เป็นกิจกรรมที่ Chapter จัดขึ้น เช่น Bar-B-Q Party นัดไปดูหนังกับเพื่อน AFS ประเทศอื่นๆที่อยู่เมืองเดียวกัน

ต่าย : มี 2ครั้งนะ ครั้งแรกสุดเลยจัดเป็น Orientation ริมชายหาดเล่นน้ำทะเลกันมันส์เลยคลื่นค่อนข้างแรง จำได้ว่าพอเล่นเสร็จ น้ำที่เข้าจมูกไหลออกมาไม่หยุดหลายชั่งโมงเหมือนกัน ได้เจอเพื่อนๆจากหลากหลายประเทศครับ ครั้งที่ 2 ที่เมือง Quito นะก็เจอเพื่อนๆครบครับ บรรยากาศเท่มากอากาศจะเย็นๆเพราะอยู่สูงถึงแม้จะอยู่ใกล้เส้นศูนย์สูตรก็ตาม ตอนนั้นฟิตกันมากเดินเล่นแต่ก็เล่นเอาเหนื่อยใช้ได้เพราะอยู่สูงอากาศเบาบาง

• ได้ไปเที่ยวที่ไหนบ้าง

เพี้ย: มีไปเที่ยวบ้านเก๋ที่ Vina del Mar เป็นเมือง classic มาก บ้านเรือนจะปลูกสร้างตามแนวเขา มองไปอีกฝั่งก็จะเห็นเป็นทะเล มีท่าเรือ อากาศก็ดี โดยเฉพาะตอนเย็น จะมีรถม้าให้นั่งชมวิวริมทะเล แล้วก็ไปทางใต้ของ Chile เป็น Lake Region ที่นั่นบรรยากาศยังใสอยู่มาก ทะเลสาบเยอะ ต้นไม้เขียว ร่มรื่น อากาศเย็นและสดชื่นสุดๆ แต่น้ำที่นั่นจะเย็นมากๆ ถึงจะเป็นหน้าร้อนก็เถอะ อ้อ! แล้วก็ที่ตื่นเต้นที่สุดคือได้ไปลานสกี เป็นลานสกีธรรมชาติอยู่บนเขา ใกล้เมืองหลวงเลย ขับรถขึ้นเขาไปประมาณ 2 ชั่วโมง ก็ถึงแล้ว

ต่าย : ไปเที่ยว เมืองRio Bamba เป็นเมืองภูเขาอากาศเย็น สวยมากอยู่ใกล้ยอดเขาChimborazo เมืองนี้จะมีอินเดียนแดงอยู่ค่อนข้างเยอะถนนจะเป็นถนนหินเมืองนีสวยมากในแนวเมืองอารยธรรมเก่า ได้ Poncho มาใส่ก็จากที่นี่ล่ะครับ ส่วนเมืองหลวง Quito ไปลักษณะ Back-pack เมืองนี้ลักษณะจะค่อนข้างเงียบ นั่งรถไปตอนหัวค่ำไปถึงตอนเช้าเดินเที่ยวเมืองเก่าซะจนทั่ว แล้วตอนบ่ายก็ไป Midtad del Mundo (เส้นศูนย์สูตร) เหนื่อยมาก ออกซิเจนน้อยเพราะอยู่สูง กลับตอนหัวค่ำมาถึงก็เช้าอีกวัน อีกเมืองนึงก็ Cuenca อันนี้มีโอกาสได้ไปอยู่กับต่าง host family 1อาทิตย์ จริงๆตอนนั้น AFS ให้ไป Quito แต่เราเลือกไป Cuenca คนเดียว เป็นเมืองที่สวยงามด้านสถาปัตยกรรมมากๆ เค้าจัดบ้านกันสวยและดู art มากอากาศเย็นสบาย

• เหตุการณ์ประทับใจของปี

เพี้ย: ความรัก ความห่วงใยของ Host Family ที่เค้ามีให้ ทุกคนน่ารักมาก อารมณ์ดี รักเราเหมือนเราเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว แถมเพี้ยยังมีอาจารย์สอนภาษาสเปนคนแรกที่เก่งมากๆ ก็คือน้องชายตัวเล็ก ตอนนั้นเค้าอายุแค่ 3 ขวบ กำลังซนเลย ช่างคุย เลยทำให้เราฝึกภาษาไปโดยปริยาย

ต่าย : จะว่าไปแล้วเหตุการณ์ที่ประทับใจมีเยอะมากครับ เพราะต่ายทำวีรกรรมไว้เยอะเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็น งานวันเกิด เข้าค่ายทหาร งานพิธีจูบธง เดินสวนสนาม แข่งยูโด (แข่งรอบสุดท้ายแข่งกับเสือ) งาน Promocion (งานพรอม) ถ้าชอบที่สุดก็ตอนอยู่ที่เมือง Cuenca ตอนเดินและวิ่งขึ้นภูเขา (ลูกเล็กๆ) หลายลูกมากเลยพอจนถึงยอดแล้วมองลงมามองเห็นเมืองCuenca ทั้งเมือง รู้สึกทั้งเหนื่อยทั้งประทับใจ สวยงามมากๆ

• กลับมาวันแรกรู้สึกอย่างไรบ้าง

เพี้ย: รู้สึกดีใจที่ได้กลับบ้าน จะได้เจอพ่อแม่เราแล้ว แว๊บแรกที่เห็นคนไทยด้วยกัน รู้สึกว่า เอ๊ะ! ทำไมทุกๆคนตาตี่แล้วตัวเล็กกันจัง ไม่ได้มองตัวเองเล้ยว่าตาเราก็ตี๊ตี่ 555

ต่าย : ทำไมทุกคนหน้าตี๋ หน้าหมวยกันจัง (รู้สึกตั้งแต่ ไต้หวันแล้วยิ่งชัดตอนมาถึงกรุงเทพ) สาวไทยทำไมตัวเล็กหน้าหมวยเหมือนกันหมดเลย…งง มีเพี้ยเท่านั้นที่หน้าหมวยหุ่นกำลังดีในสายตาต่าย (ตอนนี้มาดูรูปอีกที โอ้โห ตอนนั้นเพี้ยอ้วนที่สุดที่เคยเห็นเลยน่ะ) จริงๆก็ไม่ได้ดูตัวเองเหมือนกันว่าหน้าเราก็ตี๋มากๆ

• การเรียนเป็นอย่างไร กลับไปเรียนที่โรงเรียนเดิมหรือเปล่า

เพี้ย: กลับไปเรียนโรงเรียนเดิมค่ะ แต่ต้องไปเรียนกับรุ่นน้อง

ต่าย : กลับไปเรียนโรงเรียนเดิมค่ะ แต่ต้องไปเรียนกับรุ่นน้องเหมือนกัน

• หลังจากนั้นเรียนอะไร ที่ไหนบ้าง

เพี้ย: หลังจากจบจาก Holy เพี้ยก็ทำงานเลย (เพราะที่โรงเรียนไม่ได้เทียบวุฒิม.6 แล้วยังสอบเทียบไม่ผ่านด้วย) พอสอบเทียบผ่าน ก็ต่อปริญญาตรีภาคค่ำที่ ABAC คณะบริหารธุรกิจ เอกการตลาด หลังจากนั้นก็ต่อ MBA ที่ ABAC

ต่าย : เรียนวิศวะไฟฟ้า ได้โควต้าของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่

• มีเพื่อน AFS ที่เรียนด้วยกันหรือเปล่า

เพี้ย: ไม่มี เพราะเพี้ยกระโดดไปทำงานก่อน แล้วเรียนภาคค่ำ เลยไม่เหมือนชาวบ้านเค้า

ต่าย : มีนะ แต่ตอนนั้นไม่รู้ว่ามีอ่ะ

• ประวัติการทำงานจนปัจจุบัน

เพี้ย: หลังจากจบ Holy ก็ทำงานเป็น เลขาฯที่บริษัท น่ำเฮงคอนกรีต (อยู่แถวพระราม 3) ได้ 3 เดือน แล้วย้ายไปอยู่สถานทูตชิลี ทำมานานประมาณ 11 ปี ก็เปลี่ยนมาทำงานที่ บริษัท สำนักกฎหมาย เอนก แอนด์ อะโซซิเอทส์ จำกัด

ต่าย : เป็นวิศวกรอยู่ในโรงงานประกอบชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ที่ Murata Electronics Thailand ที่นิคมฯลำพูน 3 ปี เป็นวิศวกรอยู่ในโรงงานผลิตชิ้นส่วน Hard Disc Dive อยู่ที่ NOK Precision Component Thailand ที่นิคมฯบางปะอิน อยุธยาอีก 2ปี วิศวกรอยู่ในโรงงานผลิตและประกอบชิ้นส่วนยานยนต์ 1ปีครึ่งที่นิคมฯลาดกระบัง ปัจจุบันเป็นวิศวกรฝ่ายบริการเทคนิคเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์งานป้ายโฆษณาอยู่ที่ 3M Thailand ที่นิคมฯลาดกระบังอยู่ 1 ปีครึ่งแล้ว

• งานปัจจุบันมีลักษณะงานเป็นอย่างไร ทำอะไรบ้าง

เพี้ย: งานส่วนใหญ่จะเป็นเลขานุการ ปัจจุบันเพี้ยรับผิดชอบในส่วนของงานด้าน HR ทั้งหมด และดูแลงานด้าน Admin ของบริษัท

ต่าย : รับผิดชอบทางด้านเทคนิคเกี่ยวกับฟิล์มที่ใช้กับงานสื่อโฆษณา หน้าที่หลักๆเช่น พัฒนาสินค้าใหม่ ทดสอบสินค้า จัดสัมมนาให้ความรู้ลูกค้า สนับสนุนข้อมูลเทคนิคให้กับทางฝ่ายขาย

• ได้กลับไปเยี่ยม Host Family หรือเปล่า

เพี้ย: ไม่ได้กลับไปเลย T_T จะไปทีต้องมีเวลาอย่างน้อยเป็นเดือนๆ

ต่าย : ไม่ได้กลับไปเหมือนกัน T_T

• ได้ติดต่อกับเพื่อน AFS หรือเปล่า

เพี้ย: ที่ติดต่อสม่ำเสมอก็มี เก๋ (Chile), จูน (Honduras) คนอื่นๆในกลุ่มลาตินก็มีบ้างเป็นระยะๆ ส่วนต่าย ก็เจอกันทุกวันเลย อิอิ

ต่าย : เพี้ยงัย อิ อิ คนอื่นที่โทรคุยกันบ้าง ก็พี่เสือเรางัย (แต่ไหงเวลาจะคุยกะต่าย เสือโทรหาเพี้ยล่ะจ๊ะ)

เรื่องความรักล่ะนะ

• ต่ายและเพี้ยเจอกันครั้งแรกเมื่อไร ตอนเจอกันครั้งแรกรู้สึกอย่างไรบ้าง

เพี้ย: เจอกันครั้งแรกที่โรงแรมรีเจ้นท์ ราชดำริ (Four Season ในปัจจุบัน) วันนั้น AFS นัดกลุ่มลาตินไปประชุม Orientation ครั้งแรก ตอนนั้นยังไม่รู้จักต่าย เพราะไม่ได้คุยกัน

ต่าย : ประชุม AFS ครั้งแรก ที่โรงแรมรีเจ้นท์ ตอนนั้นจำเพี้ยได้เพราะเธอดูเป็นสาวที่มั่นใจ เลยโดนใจตั้งแต่ตอนนั้นเลยแหละ

• แล้วเริ่มประทับใจกันเมื่อไร ทำไมถึงประทับใจ มีใครเป็นแม่สื่อไม๊

เพี้ย: จำไม่ได้ว่าเพี้ยประทับใจต่ายเมื่อไหร่ รู้แต่ว่าต่ายแกล้งเพี้ยกลาง camp เลยออกจะเคืองๆเล็กน้อยด้วยซ้ำ ต้องให้ต่ายเล่าว่าสร้างวีรกรรมอะไรไว้ พ่อสื่อตอนนั้นก็เพื่อนๆที่ไป camp ด้วยกันแหล่ะ

ต่าย : ครั้งแรกที่ที่โรงแรมรีเจ้นท์ ตอนนั้นเค้าเรียกเด็กชิลีขึ้นไปบนเวทีน่ะ ต่ายเห็นเพี้ยยืนขึ้นมาคนแรก ปิ๊งเลยครับ หมวยๆใส่แว่น (สเปคเราเลยอ่ะ) เรื่องวีรกรรม ที่ทำไว้กับเพี้ย ก็ตอนแคมป์ที่สัตหีบ ตอนการแสดงของกลุ่มเอวาดอร์ มีกัน 3คน ไม่พอเลยจับฉลากหาคนมาเล่นด้วย ก็ได้เพี้ยมาร่วมแสดง (เน้นว่าจับฉลากที่มีแต่ชื่อเพี้ย อิ อิ … ความแตกเพราะบรรดาพ่อสื่อเฉลยหักหลังตอนท้าย) เพี้ยก็เลยโดนวัด IQ ซะ (เลยโดนเพี้ยเคือง ต้องไปเด็ดดอกไม้จากข้างๆทางมาขอโทษน่ะครับ)

• ตอนที่จีบกันแรกๆ เพื่อนๆ AFS ว่ายังไงบ้าง มีคนขัดขวางหรือเปล่า 555

เพี้ย: เพื่อนๆก็แซวกันสนุกสนาน ออกแนวขำๆด้วยซ้ำ

ต่าย : ไม่นะ… เพื่อนๆไม่ว่าอะไรนะ (ใช่มั้ยเพื่อนๆ)

• คบกันกี่ปี ทำไมถึงตัดสินใจที่จะแต่งงาน

เพี้ย: จำไม่ได้ว่าเริ่มคบกันเป็นแฟนเมื่อไหร่ แต่ถ้านับตั้งแต่ที่รู้จักกัน ก็ประมาณ 13 ปี (นานมาก) ต่ายอยู่เชียงใหม่ ส่วนเพี้ยอยู่กรุงเทพฯ ช่วงที่เรียนต่ายจะมากรุงเทพฯแค่ช่วงปิดเทอม ก็จะได้เจอกันปีละแค่ 2 ครั้ง เรียนจบต่ายก็ทำงานที่ลำพูน ประมาณ 3 ปี แล้วก็ย้ายมาทำงานที่อยุธยาประมาณ 2 ปี แล้วถึงจะมาอยู่กรุงเทพฯ เรามีโอกาสเจอกันบ่อยขึ้นก็ตอนที่ต่ายมาอยู่อยุธยาแล้ว รักทางไกลลำบากเหมือนกัน แต่เราก็ประคองกันมาจนถึงวันนี้

ต่าย : จ่ะ ตามนั้นจ่ะ

• แต่งงานเมื่อไร มีพิธีอะไรบ้าง

เราหมั้นกันก่อนเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2547 แล้วค่อยแต่งงานเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน 2547 จัดงานตอนกลางวัน ตอนเช้าต่ายมารับตัวที่บ้าน แล้วก็ไปโรงแรมที่จัดงาน ไม่มีพิธีอะไรเลย นอกจากยกน้ำชาให้ญาติผู้ใหญ่

• อยากมีลูกกี่คน

เพี้ย: ซัก 2 คนก็พอแล้วค่ะ

ต่าย : 2 คน จะไหวเหรอ ไว้ดูพฤติกรรมเจ้าคนโตก่อนดีมั้ยว่าซนแค่ไหน ถ้าซนไม่มาก ก็จะได้มีน้องมาเล่นด้วยอีกคนกำลังดีน่ะ

• อยากให้พูดถึงอีกคน

เพี้ย: ต่ายกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเพี้ยตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆคือต่ายเป็นที่พึ่งยามเพี้ยมีปัญหาเสมอ ใครๆก็บอกว่าการแต่งงานก็เหมือนการเสี่ยงโชค แต่เพี้ยไม่คิดว่ามันเป็นการเสี่ยงโชค เพราะโชคเป็นแค่ส่วนประกอบส่วนหนึ่งในชีวิต ส่วนที่สำคัญคือความรัก ความเข้าใจ ซึ่งต่ายมีให้เพี้ยทุกวัน โดยเฉพาะตอนนี้ที่เพี้ยกำลังอุ้มท้องเจ้าตัวเล็กอยู่ ต่ายคอยดูแลเพี้ยเป็นอย่างดี แค่อุ่นนมให้ทุกเช้า เพี้ยก็อิ่มใจไปทั้งวันแล้ว ขอบคุณนะคะที่ดูแลเพี้ยเป็นอย่างดี

ต่าย : ส่วนใหญ่เป็นเรื่องของความรู้สึกมากกว่า ถ้าให้พูดก็คงพูดเหมือนทุกวันนะครับ “ต่ายรักเพี้ยนะ”

• คิดว่า AFS ให้อะไรกับเราบ้าง

เพี้ย: AFS ให้ประสบการณ์ชีวิตที่หาซื้อที่ไหนไม่ได้ ทำให้เพี้ยได้ภาษาสเปน ได้เปิดโลกทัศน์ที่กว้างขึ้น มีโอกาสแลกเปลี่ยนความคิดกับคนหลายประเภท ได้เพื่อนแท้ และคู่แท้ AFS สร้างครอบครัวให้เพี้ยค่ะ

ต่าย : AFS ให้ประสบการณ์ที่หาไม่ได้ในช่วงวัยรุ่น สอนให้เรามองโลกในมุมมองที่ต่างออกไป ภาษาที่ต่างออกไป ให้เรารู้จักคนอื่น รู้จักสังคม รู้จักวัฒนธรรม ซึ่งไม่มีสอนในตำราเรียน และที่สำคัญยังทำให้เรารู้จักตัวเอง รู้จักรัก รู้จักเพี้ย รู้จักสร้างครอบครัวให้เรา….

ขอขอบคุณต่ายและเพี้ยมากๆ ขอให้ทั้งสองมีความสุข และมีชีวิตครอบครัวที่สมบูรณ์ตลอดไปจ้ะ

Update ข่าวหน่อยนะจ๊ะ น้องสตางค์คลอดเรียบร้อยจ้า…

แถวบน : น้ำตาล (Aus) ก้อย (USA) เปิ้ล (USA) ตุ้ม (Aus) เต้ย (NZ)
แถวกลางนั่งโซฟา :
ดิ๊ง (USA) ปิ่น (ภรรยาสรรค์) ทอม (USA) ออม (USA) แหม่ม (USA) ยิ้ม (Japan) เอ (ภรรยาพล) เต้ (Japan) และน้องโบว์ (ภรรยาเต้)
แถวล่างนั่งพื้น : จิ๊บ (NZ) สรรค์ (USA) พล (USA)

คราวนี้เพื่อนๆน่ารักมาก มากันตรงเวลา ใครมาก่อนก็คว้าไมค์กันเลย โดยเฉพาะสาวๆอเมริกา ชอบร้องเพลงกันสุดๆ
หลังจากที่เพื่อนๆทยอยกันมาพอสมควร เราก็สั่งอาหาร แล้วก็หม่ำกันเลย คราวนี้เราไม่สั่งอาหารไว้ให้ก่อน
ใครอยากทานอะไร ก็สั่งตามสบาย กินกันไปเรื่อยๆ เพื่อนๆก็ทยอยกันมา เราเล่าเรื่องตามภาพละนะ

เริ่มต้นรูปแรก ก้อยและเปิ้ล (USA) สองคนนี้เป็นปาท่องโก๋ เห็นหนึ่งคนก็ต้องเห็นอีกคน
เปิ้ลมาคราวนี้พร้อมลุคใหม่เกือบจำไม่ได้ ผมแดงเชียว
คราวหน้าอย่าลืมชวนเพื่อนๆคนอื่นมาด้วยนะ

รูปนี้จากซ้าย ดิ๊ง (USA) ทำงานอยู่สถาบัน SME ชอบร้องเพลงและร้องเพราะเสียด้วย
คนที่ 2 คนนี้ก็พลังเสียงมหาศาล น่าจะจับคู่กันออกเทป ตุ้ม (AUS) ขนาด Meeting ครั้งที่ 3 แล้ว
ก็ยังมีคนมาบอกว่า ตุ้มสวยขึ้นมากๆเลย ใครอยากเห็นรูปตุ้มสมัยตอนไป AFS ไปดูบทความสัมภาษณ์ตุ้มได้
คนต่อไป คนที่ 3 น้ำตาล (AUS) สุดฮา ปล่อยมุกตลอด เสียดายคราวนี้คู่หู คือ ต้า (AUS) ไม่มา
เลยขาดนักดนตรีประจำวงไป แต่ก็ดีที่ยังมีเต้ (Japan) มาต่อมุกที่เคยเล่นกันสมัยเด็กๆ
คนที่ 4 สรรค์ (USA) มาพร้อมกับปิ่น ภรรยาคนสวย คู่นี้น่ารัก สมกันจริงๆ

รูปนี้เพิ่ม ออม (USA) และแหม่ม (USA)
ออมทำงานอยู่บริษัท Sony Supply Chain Soloutions (Thailand)
เมื่อก่อนอยู่โรงงาน อีกไม่นานจะย้าย Office มาอยู่โซนี่ที่ถนนเพชรบุรี
แหม่ม คนนี้ขอคารวะเลย เพราะขับรถมาจากบางแสน
เพื่อมาร่วมงานโดยเฉพาะ ซึ่งก็ไม่รู้จักทางดีนัก เน้นคลำทางมาเรื่อยๆ
ก่อนมาแหม่มเป็นห่วงเรื่องไม่อยากร้องเพลง แต่วันนั้น.. ฮ่า ฮ่า ฮ่า.. ละไว้ให้คิดกันเอง

รูปนี้เพิ่ม ยิ้ม (Japan) เต้ (Japan) และน้องโบว์ ภรรยา
ยิ้มเสียสละไม่ไปงานสิงห์ดำสัมพันธ์ (งานศิษย์เก่ารัฐศาสตร์ จุฬาฯ)
แล้วมาฟังเพื่อนๆ AFS ร้องเพลงแทน (สนุกไม๊เนี่ย)
ส่วนเต้ ผู้ที่มาเพื่อต่อมุกกับน้ำตาลโดยเฉพาะ ทำให้บรรยากาศงานครื้นเครง
เต้ประกาศว่า ภรรยาผมกำลังจะเรียนต่อโทที่ออสเตรเลีย เพราะฉะนั้นผมจะเป็นโสด 1 ปีครับ

กิน กิน กิน

รูปนี้ พล (Aus) และ เอ ภรรยา
คู่ใหม่ปลามันเพิ่งแต่งงานไปเมื่อธันวาคมที่ผ่านมา เสียดายวันนี้เอ ไม่ค่อยสบาย ไม่งั้นเราจะให้ร้องเพลงคู่โชว์สักเพลง
คราวหน้าเตรียมไว้เลยนะ เพื่อน

ระหว่างรับประทานอาหาร เราก็ให้แต่ละคนแนะนำตัวและ update ข่าวให้เพื่อนๆฟัง
แต่รูปนี้ดูเหมือนจะกำลังเล่นตลกแถมด้วย

ขนาดตอนกินข้าว ยังไม่ยอมปิดคาราโอเกะเลย

ออม ก้อย เปิ้ล และ ดิ๊ง (USA)

เมาส์แตก ไม่มีใครฟังใคร.. เจ็บคอเลยวันนั้น

ปู (Japan) แหม่ม และออม (USA)

แหม่มและออม (USA)

ขวาสุด ปู (Japan) ปูไม่ได้มาเจอเพื่อนๆสิบกว่าปี หลังจากที่ย้ายกลับมาจากญี่ปุ่น แต่งงาน
ตอนนี้ปูเปิดสปาอยู่ที่ Penny’’s Balcony ซอยทองหล่อ ชื่อ Spa de Bangkok
เพื่อนๆไปอุดหนุนกันได้นะจ๊ะ
(ขอบอกว่าปูพูดเก่งมากๆๆๆๆๆๆ)

ตุ้ม (Aus) ตอนนี้ย้ายงานอีกแล้วจ้า ทำเวปไซท์ให้อาร์เอส ไม่รู้เจอกันครั้งหน้าจะเปลี่ยนงานอีกไม๊น้า
สรรค์และปิ่น เมื่อไรจะมีลูก ทอมนำไปแล้วนะ

เต้ (Japan) และน้องโบว์ พล (Aus) น้ำตาล (Aus) และเต้ย (NZ)
วันนี้เต้ยตามมาทีหลัง พร้อมกับไวน์ให้สาวๆได้ดื่มขณะร้องคาราโอเกะ ขอขอบคุณแทนเพื่อนๆด้วยนะ

สรรค์ร้องเพลงขณะที่เพื่อนๆส่วนหนึ่งเดินไปดูกิจการสปาของปู
(รีบร้องก่อนจะอดร้อง)

ตุ้มยกนิ้วสู้ตาย วันนี้สามีอนุญาตค่ะ

สองคนนี้สู้ตายเหมือนกัน พกเสียงมาเต็มกระเป๋า
มีเพื่อนอีกคนตามมาคนสุดท้าย คือ ทอม (USA) ได้ข่าวว่าเดินสายไปหลายงานแล้วมาจบที่งาน AFS
งานของทอมน่าสนใจมากๆ ใครอยากอ่านรายละเอียดก็ติดตามที่หน้าแรกนะ
มีรูปอีกในกล้องสรรค์ (มีรูปทอมด้วย) แล้วจะทยอยเอาขึ้นให้นะ
สุดท้ายก็ขอขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่มาสนุกกัน ได้ข่าวว่าเพื่อนๆที่ชอบการร้องคาราโอเกะจะนัดไปร้องเพลง
ก็อย่าลืมถ่ายรูปส่งมาอวดเพื่อนๆนะ แล้วเจอกันงานหน้าจ้า..

ทอม (USA.)

หากย้อนดูแบ็กกราวนด์ของ “ธนรัตน์” จะพบว่าเขาเรียนทางด้านไอทีมาโดยตลอด และเมื่อกระโดดเข้ามาทำธุรกิจ เขาก็ทำงานหนัก ทำงานตั้งเจ็ดโมงครึ่งถึงห้าทุ่ม เขาลุยดะทั้งทำรีเสิร์ช อ่านหนังสือ เปิดเว็บไซต์ วันละ 4 ชั่วโมงเป็นอย่างต่ำ เพื่อ นวัตกรรมสินค้าของตัวเองขึ้นมาจนได้

“ผมมีความเชื่อมั่นในธุรกิจตัวนี้ เราคิดว่าเราเป็นรายเดียวในประเทศไทยที่มีเทคโนโลยีในการคัดเพลงทุกๆ เพลง และโฆษณาทุกๆ โฆษณาที่เกิดขึ้นบนวิทยุและทีวีได้โดยไม่ต้องใช้คน ทั้งที่สถานีวิทยุในไทยมีเป็นพันสถานี”

ไอเดียนั้นคือ

“ผมได้สร้างเทคโนโลยี ชื่อ audio fingerprint ขึ้นมา ซึ่งได้รางวัลนวัตกรรมแห่งชาติปี 2548 เทคโนโลยีนี้มีวิทยุเครื่องหนึ่ง และคอมพิวเตอร์อีกเครื่องหนึ่ง คอมฯจะบอกว่านี่คือโฆษณาของเอไอเอส เปิดตอน 10.01 น. นี่คือโฆษณาของยูนิลีเวอร์ ในขณะเดียวกันยังสามารถบอกได้ว่าเปิดเพลงอะไรบ้าง มีความถูกต้องเกินกว่าที่คนทำได้ มีความคลาดเคลื่อนน้อยมาก เรียกได้ว่าถูกต้อง 99%”

นอกจากนี้แล้ว audio fingerprint ยังแก้ปัญหาเรื่องลิขสิทธิ์ได้

“สมมติว่าผมเป็นนักแต่งเพลง สถานีวิทยุต้องจ่ายค่ายเพลง 7% ของรายได้ เทคโนโลยีนี่จะรู้ว่าเพลงแกรมมี่เปิดกี่เปอร์เซ็นต์ เพลงอาร์เอสเปิดกี่เปอร์เซ็นต์ เบเกอรี่เปิดกี่เปอร์เซ็นต์ และรู้ลึกไปอีกว่าเป็นเพลงของใครบ้าง และคนแต่งเพลงเพลงนั้นเป็นใคร”

แล้ว “ธนรัตน์” เริ่มต้นสร้างองค์กรอย่างไร ?

“เริ่มต้นด้วยคน 3 คน นอกจากตัวเขาเองแล้วคนหนึ่งเป็นเพื่อนร่วมงานอยู่ที่เมโทรซิสเต็มส์ ตอนอายุ 16 ปีเขาได้เป็น 1 ใน 50 คนที่สำคัญที่สุดด้านไอทีของไทย ทำเงินได้เป็นล้านๆ เป็นเด็กอัจฉริยะด้านไอที ตอนนี้อายุเขาก็ยังน้อยอยู่ 23-24 ปีเท่านั้นเอง และอีกคนก็เป็นหนึ่งในเจ้าของเมโทรฯ มาช่วยด้านบริหารจัดการ”

เมื่อมี 3 คนแล้วมีการเลือกคนมาเป็นร่วมงานอย่างไรบ้าง ?

“ปัญหาของผมคือประสบการณ์ในการทำงาน โดยเฉพาะที่เป็นองค์กรต่างชาติยังน้อยอยู่ องค์กรต่างชาตินั้นเป็นองค์กรที่มี process ที่ดีมาก ตั้งแต่การ recruit คน การเทรนคนตั้งแต่วันแรกจนถึงการ set goal ให้เขาต้องการไปถึงไหน career path ของเขาเป็นอย่างไรบ้าง และก็ต้องมี KPI อะไรบ้าง”

เริ่มต้นบริษัทนี้ไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย เพราะว่ายังไม่เก่งทางด้านนี้ แต่ก็มีระบบการถามคำถาม มีระบบการดู performance แต่ยังไม่ปึ้กเท่า เมืองนอก

“คนที่เข้ามาต้องเชื่อในความฝันขององค์กร และยินดีที่จะทำตามความฝันนั้น”

เพราะถ้าหากคนไม่เชื่อแล้ว ถึงอย่างไรเขาก็ ทำไม่ได้

“ผมจะอธิบายเรื่องโปรดักต์ว่าเราเป็นที่เดียวที่เราสามารถทำตัวนี้ได้ และเราเป็นประโยชน์ให้คนจริงๆ เราไม่ได้ทำแบบซื้อมาขายไปแล้วทำไปแบบวันๆ”

อะไรเป็นหัวใจสำคัญที่นำคนในองค์กรให้ไปในทางเดียวกัน ?

มีสิ่งสำคัญอยู่ 3 อย่าง นั่นคือ

1.พนักงานจะต้องมีความสุขในการทำงาน
2.พนักงานต้องรวยพอที่จะเลี้ยงตัวเอง เพราะการที่เขาดูแลตัวเองและบ้านสำคัญที่สุด
3.ต้องเก่ง ต้องทะเยอทะยานที่จะเก่งขึ้นมา

และ process ทุกอย่างจะต้อง match เพื่อที่จะทำ 3 ตัวนี้

ถามว่าแล้วมีคนเก่งพอให้เลือกหรือไม่ ?

“ธนรัตน์” บอกว่า ต้องยอมรับว่าหายาก ตอนนี้ประเทศไทยเป็นประเทศที่หาคนยากมาก แต่ผมก็ยังโชคดีอยู่บ้างที่มีคนเก่งๆ พอมีให้เลือกอยู่

“แต่ผมมีความเชื่อว่าคนในประเทศไทยนั้นถ้ามีคนไกด์เขาให้ถูกทางจะเป็นคนที่เก่งมาก”

คนไทยถ้าเผื่อเขามีโอกาส อย่างเรื่องการทำโฆษณานี่ประเทศไทยเป็นประเทศหนึ่งที่เก่งที่สุดระดับท็อปโลก

“ธนรัตน์” จึงไปลองวิเคราะห์ดู ได้อ่านหนังสือไทม์แมกาซีนก็มีการเขียนว่าประเทศไทยเมื่อเปรียบเทียบกับประเทศอื่นแล้วเป็นประเทศที่มีความสร้างสรรค์มากเกือบจะที่สุดในโลกเลย

“เขาบอกว่า ประเทศไทยเป็นประเทศที่ไม ่ต้องทำงานมากก็อยู่ได้ เป็นประเทศที่หาทำงานปีละ 3 เดือนแล้วก็รอเพื่อที่จะเกี่ยวข้าว นั่นคือ foundation ของประเทศเราเลย คนเลยมีเวลาว่าง 8-9 เดือน ไปเล่นการพนันก็เยอะ ตีไก่ เปิดบ่อน เหล้าเบียร์ก็ขายดี รวยกันมาก”

แต่ก็มีอีกกลุ่มหนึ่งที่ใช้เวลาว่างเป็นความสร้างสรรค์ และไทยเป็นประเทศเดียวในแถบนี้ที่ไม่เคยโดนปกครองจากที่อื่น ก็เลยทำให้ไม่โดนกีดกันทางด้านความคิด ถ้ามีด้านการไกด์ให้ดีๆ ก็จะเก่ง

“ภาษาอาจจะไม่สิ่งสำคัญเป็นอันดับหนึ่ง แต่สิ่งที่สำคัญคือวางระบบให้ดีๆ ให้สามารถต่อสู้กับชาวบ้านเขาได้ มีระบบในการสนับสนุนคนที่มีความคิดเก่งๆ”

กระตุ้นพนักงานในองค์กรให้เดินไปข้างหน้าอย่างไร ?

“ธนรัตน์” บอกว่าต้องให้เป้าหมายที่ชัดเจน กับเขา เป้าหมายที่มีแรงบันดาลใจที่จะทำ (inspiring) หลังจากนั้นก็มีการกระตุ้นแรงบันดาลใจบ่อยๆ ต้องให้เขารู้

“ผมเองนั้นทำตั้งแต่ต้นจนจบ ต้องขายให้ได้เองก่อน ต้องสร้างไอเดียขึ้นมา ต้องบอกเขาว่ามันควรจะเป็นอย่างไร ช่วยทำ ช่วยขาย ทำให้ดูเป็นตัวอย่าง ทุกอย่างเลย ถ้าสั่งอย่างเดียว ไม่มีทางสำเร็จ”

ถามว่าองค์กรสมัยใหม่นั้นผู้นำควรจะมีลักษณะอย่างไร ?

“ตอนที่อยู่ในห้องประชุม ผมต้องการให้คนในองค์กรแย่งกันพูด คนโน้นมีไอเดีย คนนี้มีไอเดีย กล้าแสดงความคิดเห็น ต้องมีความคิดความเห็นความอ่านของตัวเอง”

และการที่จะเติบโตก็จะต้องมีการเอาความรู้ เอา process การสร้างความพอใจให้ลูกค้าให้ดีขึ้น แต่มันยังไม่ใช่จุดๆ เดียวที่จะทำให้โตได้ เพราะต้องเก่งเรื่องคน ต้องเก่งเรื่องโปรดักต์ เก่งเรื่องเงินด้วย โอเปอเรชั่นก็ต้องดีด้วย

ตั้งความหวังไว้อย่างไร ?

“Goal สั้นๆ ก่อน คือ โฟกัสที่งานที่กำลังทำอยู่นี้ให้ลูกค้าเป็นที่พึงพอใจจริงๆ และสร้างทีมขึ้น มาเพื่อให้ตอบสนองกับความต้องการของตลาดได้”

และสักวันหนึ่งก็อยากเอาโปรดักต์เหล่านี้ไปลองที่เมืองนอก ยากให้ลองดูว่าเราทำได้แค่ไหน อาจจะเจ๊งก็ได้

ถึงแม้ตอนนี้ดิจิตอล แอสโซซิเอทส์ จะยังไป ไม่ถึงระดับบริษัทอินเตอร์ แต่ “ธนรัตน์” หวังว่าองค์กรภายใต้การนำของเขาจะก้าวต่อไปในทิศทางนั้น

“ในด้านค่าตอบแทนนั้นที่นี่ให้เยอะ ให้ fix อาจจะธรรมดา แต่ incentive ให้เยอะ”

เพราะต้องการให้คนในองค์กรมีความสุข รวยและก็เก่ง

เมื่อถามว่าคนรุ่นใหม่ๆ ควรจะสร้างธุรกิจของตัวเองอย่างไร ?

“ธนรัตน์” เห็นว่าควรจะเริ่มต้นเล็กๆ แล้วค่อยขยาย ไอเดียต้องแตกต่างจากชาวบ้านเขา ต้องมีประโยชน์ และถ้าหากอยากรวย ไอเดียต้องมี market side ที่ใหญ่

อย่างในเรื่องของไอทีนั้นมีอยู่ 2 วิธี คือทำให้ถูกกว่าเขา และทำให้แตกต่างจากเขา ในความแตกต่างนั้นต้องเป็นของดี มีประโยชน์จริง

และ…

“คนสำคัญที่สุด เพราะว่าเราไม่มีทางทำทุกอย่างด้วยตัวเอง เพราะฉะนั้นคนที่จะทำให้เรา เราต้องดูแลเขาให้ดี”

นี่เป็นองค์กรของธุรกิจของคนรุ่นใหม่ๆ ซึ่งมีแง่มุมในการบริหารจัดการที่น่าสนใจ

จากหนังสือพิมพ์ประชาชาติธุรกิจ วันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ปีที่ 30 ฉบับที่ 3854 (3054)

จูน หรือ จักรพันธ์ ดาวมุกดา ไปประเทศฮอนดูรัส
ตอนนี้จูนทำงานประจำและเปิดบริษัททัวร์ร่วมกับ หมี นิวซีแลนด์
บทสัมภาษณ์ของจูนทำใหคนอ่านมีรอยยิ้มเล็กๆ
แถมรูปที่ส่งมาประกอบก็น่าสนใจทีเดียว
อยากรู้ว่ามีอะไร คลิ๊กเข้าไปอ่านได้เลยจ้ะ

Profile

ชื่อ - นามสกุล : จักรพันธ์ ดาวมุกดา
ชื่อเล่น : จูน
ชื่อใน webboard : JuneHon
ไป AFS ที่เมืองและประเทศ : La Lima , Honduras
ที่อยู่ปัจจุบัน : 2 ซอยกรุงธนบุรี 5 คลองสาน กทม 10600
สถานที่ทำงาน : Colgate-Palmolive Thailand

ก่อนไป AFS

• ก่อนไปอยู่โรงเรียนอะไร มีเพื่อน AFS#31 คนไหนมีมาจากโรงเรียนเดียวกันบ้าง

อยู่โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย เรียนรุ่นเดียวกับอ๊อฟ ออสเตรเลีย แต่คนละห้อง

• จำได้ไหมว่าสอบข้อเขียนที่ไหน และสอบสัมภาษณ์ที่ไหน

สอบข้อเขียนและสัมภาษณ์ที่โรงเรียนศึกษานารี

• มีเพื่อนในห้องสัมภาษณ์คนไหนที่จำได้บ้าง

ไต้ นิวซีแลนด์และอ้อ ปานามา

• ไป Orientation Camp ที่ไหน บรรยากาศเป็นอย่างไรบ้าง

ฐานทัพเรือสัตหีบพร้อมกับ short program ของญี่ปุ่น จำได้ว่ากินกันเก่งมากและสนุกมากรุ่นพี่น่ารักและใจดี ประทับใจกิจกรรมบายศรีสู่ขวัญมาก

Christmas Party in Venezuela

• วันขึ้นเครื่องบรรยากาศเป็นอย่างไร มีใครมาส่งบ้าง

ตื่นเต้นมากนอนไม่หลับคืนก่อนเดินทาง มีเพื่อนที่โรงเรียนและญาติๆมาส่ง ไปพร้อมกับพี่แป๊ะและเจ้าหน้าที่เอเอฟเอสจากนิวยอรค์เพราะว่าเป็นรุ่นแรกที่ไปลาตินเลยมี chaperone

• เล่าให้ฟังเรื่องการเดินทาง และวันแรกที่ไปถึง

การเดินทางจากเมืองไทยโดยสายการบิน China Airline ไป transit ที่ Taipei และต่อไปยัง Los Angeles เอากระเป๋าออกและเข้าไปพักชั่วคราวที่โรงแรมชื่อ La Hacienda Hotel แถวๆสนามบินรอขึ้นเครื่องอีกประมาณ 7 ชั่วโมงเพื่อไปยัง Miami ไปนั่งรอเครื่องที่ Miami ประมาณ 3 ชั่วโมง และนั่งเครื่องต่อไปยัง Tegucigalpa (อ่านว่าเตกูซิกัลปา) ซึ่งเป็นเมืองหลวงของฮอนดูรัสอีก 2 ชั่วโมง เป็นการเดินทางที่แสนทรหดใช้เวลาเดินทางทั้งหมดประมาณ 30 ชั่วโมง

• มีเพื่อน AFS จากประเทศไทยอยู่ในเมืองเดียวกันหรือไม่ หรืออยู่ใกล้ที่สุด

ไม่มีเพื่อนคนไทยอยู่ที่เมืองเดียวกันแต่ว่ามีอยู่ใกล้กันสองคนห่างกันประมาณ 30 นาที

• ตอนไปเจอ Host Family ครั้งแรกบรรยากาศเป็นอย่างไรบ้าง

เจอครั้งแรกทุกคนเข้ามากอดและหอมแก้มแต่พูดกันไม่รู้เรื่องเพราะว่าที่บ้านไม่มีใครพูดภาษาอังกฤษได้

• Host Family เป็นอย่างไรบ้าง

ที่ Host Family มีอยู่ทั้งหมด 7 คน มี host father ทำงานบริษัท Chiquita ที่ขายกล้วยหอมส่งออก แม่เป็นครูโรงเรียนอนุบาล มีพี่สาว 2 คน พี่ชาย 2 คนและน้องชาย 1 คน น้องชายเลี้ยงเต่าไว้ ผู้ชายในบ้านชอบฟุตบอลและที่บ้านจะชอบพาไปว่ายน้ำและปารตี้สระน้ำทุกสุดสัปดาห์

• อยู่โรงเรียนอะไร โรงเรียนเป็นอย่างไรบ้าง

เรียนที่โรงเรียนรัฐบาลชื่อ Instituto Departamental Lima เป็นโรงเรียนที่ยังสร้างไม่เสร็จมีนักเรียนประมาณร้อยคน

• วันแรกที่ไปโรงเรียนเป็นอย่างไรบ้าง

มีคนมาห้อมล้อมและคอยดูและเรียกเราว่า Chinito หรืออาตี๋น้อยเพราะว่าเขาไม่เคยเห็นคนต่างชาติโดยเฉพาะคนเอเซีย

• เรียนวิชาอะไรบ้าง

เรียน History, Philosophy, Physical Education, Spanish, English, Math, Physics, Chemistry, Development ทั้งหมดเป็นภาษาสเปน

June at Paragon

• เล่ากิจวัตรประจำวัน

ทั้งวันธรรมดาและเสาร์อาทิตย์วันธรรมดาตื่นนอนหกโมงอาบน้ำไปทานอาหารเช้าและเดินไปโรงเรียนถึงโรงเรียนประมาณเจ็ดโมงเช้า ถ้าไปสายโรงเรียนจะปิดประตูไม่ให้เข้า เรียนวันละประมาณสี่วิชามีพักประมาณตอนสิบโมง โรงเรียนเลิกตอนเที่ยงก็เดินกลับบ้านเพื่อมาทานอาหารเที่ยง จากนั้นตอนบ่ายก็ออกไปซ้อมบาสเกตบอลกับเพื่อนๆประมาณสองชั่วโมงและกลับมาทานอาหารเย็นประมาณห้าโมงเย็น ดูทีวีและเข้านอนประมาณสามทุ่ม วันเสาร์อาทิตย์ก็จะตื่นประมาณแปดโมง อาบน้ำดูทีวี ทานอาหารเที่ยงและบ่ายๆจะออกไปว่ายน้ำหรือซื้อของกับที่บ้าน หรือไม่ก็จะออกไปบ้านเพื่อนนั่งคุย จนกระทั่งเย็นๆก็จะไปเล่นบาสเกตบอล คืนวันเสาร์ส่วนใหญ่จะไปปาร์ตี้ เต้นรำสไตล์ลาติน กลับประมาณตีสาม ถ้าเป็นวันที่มีการแข่งฟุตบอลโลกรอบคัดเลือกโดยเฉพาะบ่ายวันเสาร์หรืออาทิตย์ก็จะนั่งเชียร์ฟุตบอลกับที่บ้าน พอทีมฮอนดูรัสยิงได้ก็จะตะโกนว่า Gol ! ดังมากและกระโดดกอดกันเพราะว่าทุกคนบ้าฟุตบอลมาก

• งานอดิเรกตอนอยู่ที่นั่น

เล่นบาสเกตบอลให้ทีมของโรงเรียนและไปแข่งขันระดับประเทศกับทีมในหลายๆเมือง

June in Mexico

• มี AFS Camp หรือเปล่า

มี Orientation Camp ตอนไปถึงสามวันที่เมืองหลวง มี Camp ครั้งที่สองหลังจากอยู่มาได้หนึ่งเดือนที่เมือง San Pedro Sula ซึ่งมีแต่คนไทยเท่านั้นเพราะว่าเราไปถึงเป็นกลุ่มสุดท้ายและทุกคนอยู่ทางเหนือของประเทศ คร้งที่ 3 จะเป็น Camp ก่อนที่ทุกคนกลับที่จัดขึ้นที่เมือง Valle De Angeles ซึ่งเป็นหมู่บ้านโบราณในหุบเขาใกล้เมืองหลวง และมีการรำไทยโชว์ 1 ครั้งในงาน International Day ที่จัดโดยเอเอฟเอส

June with Family and Friends at Angkor Wat

• ได้ไปเที่ยวที่ไหนบ้าง

ได้ไปเที่ยวกับเพื่อนเอเอฟเอสที่ Bay Islands ซึ่งเป็นเกาะที่มีชื่อเสียงในเรื่องการดำน้ำของฮอนดูรัสในทะเลแคริเบียน และไปเที่ยว Copan ซึ่งเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรมายาซึ่งอยู่ในฮอนดูรัส มีปิรามิดและรูปปั้นสัตว์ต่างๆเหมือนที่เราสามารถเห็นได้ในกัวเตมาลาและทางตะวันออกของเม็กซิโก

• เหตุการณ์ประทับใจของปี

มีครั้งหนึ่งขโมยขึ้นบ้านและหลังจากนั้นได้ประมาณสองอาทิตย์ตอนกำลังจะเดินไปไปรษณีย์ส่งจดหมายกลับเมืองไทย ปรากฏว่าเดินเจอขโมยใส่เสื้อของเราและรองเท้าของพี่ชายเลยวิ่งกลับมาที่บ้านบอกพี่ชายและพี่ชายก็ไปแจ้งตำรวจและนั่งรถตำรวจไปจับขโมยที่กำลังตัดผมในร้าน และไปสถานีตำรวจกับพี่ชายและพ่อ โดนห้ามออกจากบ้านตอนเย็นประมาณสองอาทิตย์เนื่องจากกลัวขโมยกลับมาแก้แค้น

June with Luktarn AF2

หลังกลับจาก AFS

• กลับมาวันแรกรู้สึกอย่างไรบ้าง

รู้สึกว่าเมืองไทยแปลกๆและทุกคนดูหน้าตาเป็นคนจีนตาตี่ไปหมดและทำไมคนไทยตัวเล็กจัง

• การเรียนเป็นอย่างไร กลับไปเรียนที่โรงเรียนเดิมหรือเปล่า

ก็กลับไปโรงเรียนสองสามวันและไม่ได้ไปสอบไล่มัธยม 6 เพราะว่าสอบเทียบได้แล้ว

• หลังจากนั้นเรียนอะไร

เรียนเศรษฐศาสตร์ภาคภาษาอังกฤษที่ธรรมศาสตร์และ MBA ที่ Thunderbird – The Garvin School of International Management ที่ Arizona

• มีเพื่อน AFS ที่เรียนด้วยกันหรือเปล่า

ตอนเรียนที่ธรรมศาสตร์เลยได้เจอหมี นิวซีแลนด์ซึ่งตอนนี้เป็นหุ้นส่วนกันทำบริษัททัวร์อยู่ และบิ๊กอเมริกา

• ได้กลับไปเยี่ยม Host Family หรือไม่

ยังไม่ได้กลับไปแต่มีโครงการว่าจะกลับไปในหนึ่งถึงสองปีข้างหน้า

• ตอนนี้ได้ติดต่อกับเพื่อน AFS หรือเปล่า

ติดต่อกับหมี นิวซีแลนด์ เพี้ยชิลี บอลปานามา เก๋และเพี้ยชิลี ส่วนเพื่อนลาตินคนอื่นก็คุยกันนานๆครั้ง

• ประวัติการทำงานจนปัจจุบัน

ตอนเรียนจบตรีก็ทำงานฝ่ายส่งออกสายไฟฟ้าที่ Phelps Dodge Thailand ดูแลลูกค้าส่งออกในเอเซีย และพอเรียนจบโทก็มาทำงานโปรเจค Customer Relationship Management ที่ Merck Thailand หนึ่งปี จากนั้นก็มาทำงานวิจัยตลาดและผู้บริโภคผลิตภัณฑ์แชมพูและคอนดิชั่นเนอร์ที่ Procter & Gamble Thailand สามปีก่อนที่จะย้ายมาทำงานการตลาดที่ Colgate-Palmolive Thailand ตอนนี้เป็น Brand Manager ของ Protex

• ตอนนี้ทำธุรกิจอะไร มีบริการอะไรบ้าง

ตอนนี้หุ้นกับหมีนิวซีแลนด์เปิดบริษัททัวร์ชื่อ World Expedition ให้บริการขายตั๋วเครี่องบิน จองโรงแรม ขายแพคเกจทัวร์และจัดกร๊ปทัวร์ และบริการทางการท่องเที่ยวต่างๆ ในอนาคตเราจะทำธุรกิจท่องเที่ยวออนไลน์สำหรับลูกค้าไทยและต่างประเทศ

• ทำไมถึงคิดทำธุรกิจนี้

ความชอบในเรื่องการท่องเที่ยวและอยากมีธุรกิจเป็นของตนเอง

• จุดเด่นของสินค้าและบริการของเราคืออะไร

บริการดี ราคาย่อมเยาว์ ให้คำปรึกษาเหมือนดังเพื่อน

• ที่ผ่านมามีอุปสรรคอะไรบ้าง

ลูกค้ายังน้อยอยู่และการพัฒนาเว็ปไซด์ยังล่าช้าจากแผนการเดิม

• เชิญชวนเพื่อนๆมาใช้บริการได้นะ

ยินดีให้บริการเพื่อนเอเอฟเอสทุกคน ถ้าโทรไปบริษัทสามารถติดต่อกับหมีได้โดยตรง

• ที่อยู่ แผนที่ เบอร์โทรศัพท์ของร้านหรือบริษัทที่ให้ลูกค้าติดต่อได้

สำหรับเพื่อนเอเอฟเอสสามารถติดต่อได้ที่หมายเลข 02-956-1324-6

คำถามสุดท้าย

• คิดว่า AFS ให้อะไรกับเราบ้าง

ให้โอกาสเด็กตัวเล็กได้ไปดูโลกกว้างในที่ๆไม่คิดว่าจะได้ไป ได้เจอเพื่อนๆที่ปัจจุบันยังติดต่อกันอยู่

** ขอขอบคุณ Big USA. สำหรับรูปถ่ายด้วยจ้ะ **

น้องปราณของแม่ปิ๊บและพ่อเอ

ลูกปราณกำลังมองแม่ปิ๊บ โตขึ้นมาหนูจะซนเหมือนแม่ไม๊หนอ

ทำพิธีมอบของขวัญจากเพื่อนๆ โดย ยิ้ม Japan

เพื่อนๆที่ไปเยี่ยมกัน

รูปนี้ถ่ายที่หน้าบ้านก่อนกลับ

Profile

ชื่อ - นามสกุล : Yaowarat Wajanaponsan (Jantree)
ชื่อเล่น : Ann
ชื่อใน webboard : Ann or AnnNZ
ไป AFS ที่เมืองและประเทศ : Auckland, New Zealand
ที่อยู่ปัจจุบัน : Nuuanu Ave. Apt # 1708, Honolulu, Hawaii, 96817, USA
สถานที่ทำงาน : Hawaii Internal Medicine Residency Program, University of Hawaii.

at Kailau Beach

ก่อนอื่นอยากจะบอกเพื่อนๆที่เข้ามาอ่านนะ การสัมภาษณ์ครั้งนี้เป็นการสัมภาษณ์แบบข้ามทวีป เราจึงต้องส่งคำถามให้แอนซึ่งอยู่ที่ฮาวาย
และเนื่องจากแอนไม่สามารถ download thai fonts ได้ แอนเลยพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษมาให้จ้ะ

• เริ่มเลยละกันนะ ก่อนไป AFS แอนอยู่โรงเรียนอะไร

Sa School, there was just only me in that year from my school joining AFS.
(แอนเป็นคนจังหวัดน่านนะจ๊ะ เพื่อนๆ)

• ทำไมแอนถึงสมัคร AFS

Just would like to do something challenging and practice my English. The important reason is boarded my mind to see another world rather up North of Thailand.

• แอนสอบ AFS ที่ไหน

Paper test at my School and interview examination was at Satree See Nan School in Town.

• มีเพื่อนในห้องสัมภาษณ์คนไหนที่จำได้บ้าง

Bhee who went to USA.

• ไป Orientation Camp ที่ไหน สนุกไม๊

at Pataya. It was awesome for meeting many new friends there. As I could remember, it was orientation camp for Japan, Australia and New Zealand groups.

• วันขึ้นเครื่องบรรยากาศเป็นอย่างไร มีใครมาส่งบ้าง

It was a little bit exciting and mysterious as I wasn’t sure about my decision going abroad at that time. Especially, I saw my mum cried as I wouldn’t see her for almost a year. My parents, my sister and a couple of my friends were at the airport to see me off.

l like hiking, this is at Waikaahila Ridge

• แล้วตอนเดินทางเป็นยังไงบ้างจ๊ะ

Wow, NZ weather is so fresh and beautiful. We had to stay together at the AFS camp for a couple days till our family picking us up. It was first time getting to know each other well among Thai student going to NZ at that time.

• มีเพื่อน AFS จากประเทศไทยอยู่ในเมืองเดียวกันหรือเปล่า

Yes, There are Tor, Toey and Nid. Nid stayed closest to me at that time, so we called and chatted to each other quite often. Sometime I went to stay with Nid’s family, they were so nice people.

• ตอนไปเจอ Host Family ครั้งแรกรู้สึกยังไงบ้าง

My feeling was excited and confused..hehe, as I hardly could understand my host family talking in Kiwi accent.

• แล้ว Host Family เป็นยังไงบ้าง

There were three members in my host family; mum, dad and Burmese cat. That’s all. They don’t have any kids. Thus, friends and any activities were the most important for me at that time as my host family working during the week day and spent time with me just only weekend.

• แล้วโรงเรียนล่ะ

I studied at Takapuna Grammar School. It’s mixed High School. I attended Form 7 which is equivalent to Mor 6 in Thai.

• วันแรกที่ไปโรงเรียนเป็นยังไงบ้าง

Mum took me there ( after that I have to ride bicycle to school) Nobody interested at me at all as I expected. Personally, I was shy and quiet girl. At that situation, I had to talk and speak out to make friends.

• เรียนวิชาอะไรบ้าง

Calculus, Chemistry, Physics, Home Economic and Physical Education

• แล้วอยู่ที่นู่น แต่ละวันทำอะไรบ้าง

go to school, after school I either hanged around with friends or went back home lonely. Weekend: Went out doing some activities with family.

• งานอดิเรกล่ะ

reading, running, swimming and gardening

• มี AFS Camp หรือเปล่า

2 times.Oh no, I can’t remember where they were happened. Anyway, it was great time ever as I had more chance to see new friend from other country and met Thai friends again. I met Ton, Peep, Nid. The End of the Year camp was excellent also as it was huge and bigger that the first one. Absolutely, I met Nid, Tor, Toey, Ton, Peep, Chompoo there, we had very great time.

• ได้ไปเที่ยวที่ไหนบ้าง

Up north of Auckland with School camp. Rotorua, seeing boiled mud. And Christchurch.

At downtown of Pittsburgh

• เหตุการณ์ประทับใจของปี

- Form 7 camp with school, we had to stay in the same tent together, 20 of us. No shower for a week, just only swimming in morning freezing water.

- Got drunk in Graduation party, first time ever.

- Falling in love with Norwegian guy and got broken heart later on, also first time..hehe.

- Gaining 20 kg since I ‘d been NZ.

- Being one member in girl touch rugby school team, even though we lost.

• ตอนกลับจาก AFS กลับมาวันแรกรู้สึกอย่างไรบ้าง

Thailand was so hot and miss NZ.

• แล้วกลับไปเรียนที่โรงเรียนเดิมหรือเปล่า

I went back to my same school and applied Entrance Exam. I got in to Science Faculty at Chiang Mai University in my first Entrance exam. Year later, I decided to sit on the exam again and could be in Medical school at Medicine faculty of Konkaen University.

• มีเพื่อน AFS ที่เรียนด้วยกันหรือไม่

Piyamat ( USA) and Kawn Na Pa ( Norway)

• เรียนจบแล้วทำอะไรต่อ

After Medical School, I worked for government for 2 years at my hometown, Nan. I was fun and challenging as I had to do all the general doctor had to do : surgery, birth delivery, orthopedic, etc. In third year of my career I got married with my senior from other University. Consequently, we moved to Bangkok for my husband’s aboard specialty examination. I worked at Vejthani hospital for 1 year as general practice doctor, then I applied exam to study Internal medicine specialty at USA.

I like wearing scrub duing working as it’’s so comfortable and doesn”t need ironing

Now I study Internal medicine at University of Hawaii which would be 3 years period. It’s kind of working and learning with the program. I have patients to take care as inpatient and outpatient with attending supervise every step. The way to manage for patient care almost comes from text books which is great and always up date. But document about patient has to be very detailed if we compare to Thailand. I am stress out easily lately, but keep tell myself that I can do it…hehe

This is ICU rotation at Queen medical center. Great rotation and awesome team work

My case report passed into ACP presentation last year

All girls in my year, Kattie/ Van/ Chelsea/ Me.

• แอนได้กลับไปเยี่ยม Host Family หรือเปล่า

No, just contact by either phone or e-mail.

• ได้ติดต่อกับเพื่อน AFS หรือไม่ มีใครบ้าง

Nid, Tor, Toey

• แอนคิดว่าแอนเป็นคนอย่างไร เล่าให้ฟังหน่อยเพื่อนๆจะได้รู้จักมากขึ้น

I think I am personally shy, have low confidence sometime which I have to improve this personality a lot.

• ชอบอะไรและไม่ชอบอะไรบ้าง

I like cooking, joining Gym, hiking and playing game( Do u believe that?) especially, Final Fantacy XI online. I don’t like liar, absolutely.

• Lifestyle ในปัจจุบัน

Ordinary and simple. I always need more time than 24 hours a day for working and rest. Most of my time is at hospital and apartment. After getting married, I always spend time with my husband as much as I can. Because we don’t have much time during the day as we are always keep busy with work. Recently, he is doing Critical care fellowship training ( ICU doctor) at Pittsburgh where is so far away from Hawaii, about 7-8 hours by plane. I am just counting the day for him to finish within 2 years and we will stay together again.

Me and my husband at Kaneohe city

also at Kailua Beach with my hubby

• คำถามสุดท้ายนะ คิดว่า AFS ให้อะไรกับเราบ้าง

Know more people and give me more chance to see another world out there

ขอบคุณแอนมากๆนะ ที่ให้สัมภาษณ์ในครั้งนี้ ถ้ากลับมาเมืองไทยเมื่อไร ก็บอกเพื่อนๆด้วยละกัน

เหมือนเดิมค่ะ คราวนี้เราก็นำภาพและเรื่องราวมาฝากแบบคราวที่แล้ว ใครที่ถ่ายรูปไปแล้วอยากให้เราเอาขึ้นเวปให้ ก็ส่งมาได้ที่ webmaster@afsthailand31.com ขอขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่มางาน Meeting เมื่อคืน ทุกคนทำให้งานสนุกจริงๆค่ะ

ขอขอบคุณสรรค์ (USA) และยิ้ม (JPN) สำหรับภาพนะจ๊ะ

วันเสาร์ที่ 29 เมษายน 2549 เราไปถึงร้าน Log Home เวลา 18.20 น. เพื่อ check ความเรียบร้อยก่อนเพื่อนจะมา
เอารายการอาหารที่โทรศัพท์สั่งไว้แล้วล่วงหน้ามาทวน แล้วก็สั่งอาหารเพิ่มอีก นัดแนะเวลาเสิร์ฟอาหาร ฯลฯ
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยก็นั่งรอไปเรื่อยๆ ผ่านไปครึ่งชั่วโมงยังไม่มีวี่แววว่าใครจะมา

ห้องที่เราจองกันวันนี้เรียกว่าห้อง Karaoke VIP 2 อยู่บนชั้น 2 ของร้านอาหาร Log Home ซอยทองหล่อ 18
เป็นห้องรับประทานอาหารผสมคาราโอเกะ ตรงกลางห้องมีโต๊ะรับประทานอาหารแบบโต๊ะกลมขนาดใหญ่
จัดเก้าอี้ไว้ 20 ที่ อีกด้านเป็นโซฟาน่านอนมากๆ มีเก้าอี้ 3 ตัว หน้าห้องมีจอทีวีขนาดใหญ่เอาไว้ร้องคาราโอเกะ

หลังจากนั่งรอจนเหงือกแห้ง จะหยิบไมค์ขึ้นมาร้องเพลงคนเดียวก็อายเด็กเสิร์ฟ เหยื่อคนแรกก็มา “ตุ้ม” Aus ของเรานั่นเอง
วันนี้เป็นวันเกิดตุ้ม ตุ้มคุยกับสามี สามีคงเห็นเธออยากเจอเพื่อนมาก ก็เลยปล่อยเธอมา
หลังจากตุ้มมาไม่นาน คนต่อไปค่อยๆโผล่มาจากประตู คือ “เปิ้ล” USA. นั่นเอง

ก่อนอื่นต้องเท้าความว่า เท่าที่ดูรายชื่อคนที่มา Meeting
คราวนี้ ส่วนมากเป็นคนที่ไม่เคยมา หรือเป็นคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อนทั้งนั้น
เพราะฉะนั้นเราก็เลยเตรียมสติ๊กเกอร์ติดหน้าอก เอาไว้เขียนชื่อกับชื่อประเทศ จะได้ทำให้คุ้นเคยกันได้เร็วขึ้น

เรา ตุ้มและเปิ้ลนั่งคุยกันสักพัก ก็คุยกันได้น้ำไหลไฟดับ
คิดๆดู อาจจะเพราะเรามีประสบการณ์การไป AFS เหมือนกัน ทำให้คุยอะไรก็คุยได้
เพราะฉะนั้นถ้ามี Meeting คราวหน้า ใครที่กลัวว่ามาแล้วจะไม่มีเพื่อน หรือกลัวเพื่อนจะจำหน้าไม่ได้
ไม่ต้องกลัวเลย รับรองว่าไม่เหงา

คนต่อไปก็คือ “ก้อย” USA. ก้อยก็เป็นอีกคนที่น่ารักมากๆ
เพราะเธอจะแอบทึกทักว่าหลายคนไป USA เหมือนเธอ และเคยเจอกันแล้ว (ขอแซวหน่อยนะ)

ก้อย (USA.), เปิ้ล (USA) และ ตุ้ม (AUS)

หลังจากนั้นเพื่อนๆก็เริ่มทยอยกันมาเรื่อยๆ จำลำดับไม่ค่อยได้นะ
บิ๊ก (USA) ออม (USA) ยิ้ม (Japan) พล (AUS) กีตาร์ (AUS) น้ำตาล (AUS) หมี (NZ.)

จะช้าอยู่ใย ออม (USA) เริ่มร้องเพลงเลยดีกว่า

บิ๊ก (USA) ร้องบ้าง ตอนนี้บิ๊กทำงานที่ World Bank แล้วนะ แสดงความยินดีด้วยจ้า..

พล (AUS) ขอจับไมค์บ้าง โดยมี ต้าร์ (AUS) ให้กำลังใจด้านหลัง

ตอนนี้บรรยากาศเริ่มครึกครื้น

ไม่มีเวลาจะเขินอาย ใครอยากร้องเพลงต้องรีบร้อง เดี๋ยวอด

ใครไม่ร้องเพลงก็ทำความรู้จักกัน คำถามสุดฮิต คือ ชื่ออะไร ไปประเทศอะไร ทำงานที่ไหน และแต่งงานแล้วหรือยัง
(คราวหน้าใครแต่งงานแล้ว เราจะทำจุดแดงไว้บนป้ายชื่อให้นะ จะได้ไม่ต้องตอบคำถามบ่อยๆ 5555 ล้อเล่นจ้า)

บิ๊ก (USA) เคี้ยวอะไรในปากหรือเปล่า แก้มตุงๆนะ

บิ๊ก (USA.), จิ๊บ (NZ), ยิ้ม (Japan), หมี (NZ) และแหม่ม (AUS)

หลังจากมากันพอสมควรและเพื่อนๆเริ่มหิว
ทุกคนก็ย้ายจากโซฟามาที่โต๊ะอาหาร สรรค์ (USA) ก็มาถึงพอดี เหมือนรู้เวลา
แล้วก็มี แหม่ม (AUS) และ เกด (AUS) ตามมาจ้า..

เกด (AUS) เปิ้ล (USA) ก้อย (USA) สรรค์ (USA) และ น้ำตาล (AUS)

ตุ้ม (AUS) ต้าร์ (AUS) และ ออม (USA)

สังเกตภาพนี้ เป็นจุดเริ่มต้นของคืนแห่งความสุข น้ำตาลเริ่มปล่อยมุก เพื่อนๆฮากระจาย

เริ่มทำกิจกรรมระหว่างรับประทานอาหาร ด้วยการแนะนำตัว
น้ำตาลพยายามจะแย่งไมค์คนอื่น ไปทำโฆษณาคั่นระหว่างการแนะตัวแต่ละคน

ก้อยแนะนำตัว ตอนนี้ก้อยช่วยธุรกิจที่บ้าน ทำบ้านจัดสรรที่นครปฐม

น้ำตาลแห่งกองทัพอากาศไทยกำลังแนะนำตัว

โต๊ะใหญ่มาก อะไรหมุนมาตรงหน้า ตักไปเลย เพราะกว่าจะวนกลับมาอีกที อาจไม่เหลือ อิ อิ

รูปหมู่

ทานข้าวเสร็จก็ย้ายกลับมานั่งที่โซฟา เตรียมลุยคาราโอเกะต่อ

งานนี้ดูเหมือนสาวๆจะครองไมค์ หนุ่มๆเลยขอสังเกตการณ์รอบนอกก่อน

สองสาวที่จับไมค์อยู่ ตุ้มผู้มีพลังเสียงสะท้านโลก ร้องได้ทั้งเพลงผู้หญิงและผู้ชาย
ส่วนออม ก็รักเสียงเพลงไม่แพ้กัน แถมวันนี้ทำหน้าที่ควบคุมเครื่องคาราโอเกะอีกด้วย

โจ ก้อง

หาเพลงกันใหญ่ รีบๆคีย์เข้าเครื่อง เพราะตอนนี้ list เพลงยาวมาก ร้องได้ถึงเช้า

เกด AUS ชูสองนิ้ว หมุนคอไปดูจอทั้งคืน เมื่อยไม๊เอ่ย

ขณะที่ในห้องกำลังเอ็นจอย ข้างนอกก็เตรียมการแฮบปี้เบิร์ดเดย์ ตุ้ม ซึ่งเกิดวันนี้ และบิ๊กกับต้าร์ ซึ่งเกิดเดือนนี้เช่นกัน

มีเค้กไอศกรีม กับเค้กกาแฟ (ใช่ป่าว?)

ยกไปวางไว้บนโต๊ะ กำลังร้องเพลง Happy Birthday

ตุ้มตัดเค้ก

ขณะรอเค้ก น้ำตาลเล่นตลกให้เพื่อนดู

ต้าร์เริ่มลงมือแกะโบว์ของเค้กสเวนเซนส์

แจกจ่ายเค้ก

หมีก้มหน้าก้มตากินใหญ่

ฟ้องด้วยภาพ ยังไม่ทันตัดเค้กสเวนเซนส์ ก็มีมือเข้ามาแอบดึงเชอรี่กับช๊อกโกแลตไปกิน

ขณะรอมีดที่แข็งแรงมาตัดเค้กสเวนเซนส์ ก็ร้องเพลงกันไปก่อน

เมื่อไรมีดจะมาซะที อยากกินแล้วนะ

ได้มีดแล้ว ตุ้มต้องรวบรวมสรรพกำลังทั้งหมด เพื่อตัดเค้ก

ในที่สุดต้องอาศัยแรงชาย บิ๊กเข้ามาช่วย

เอ้า.. ร้องไปด้วย กินไปด้วย

แล้วก็.. ถ่ายรูปไปด้วย

ตุ้มโชว์พลังเสียง

ตอนแรกนึกว่าเค้กจะเยอะเกินไป แต่ก็กินกันเกือบหมดเหมือนกัน
กลุ่ม AFS ไม่มีคำว่ากลัวอ้วน

กินเสร็จ น้ำตาลเริ่มออกลวดลาย

น้ำตาลฝากบอกว่า จะแต่งงานปีนี้ ตอนนี้เริ่มขายใบสมัครแล้ว ใครสนใจติดต่อได้

สรรค์ครวญเพลงคาราบาว

ดูมาดเสี่ยพล

ยิ้ม (JPN) แห่งสำนักพิมพ์บงกช, จิ๊บ (NZ) และแหม่ม (AUS) แอร์กราวน์ JAL

หลังจากรูปนี้บรรยากาศเริ่มฮาสุดๆ เหมือนเข้าไปดูคอนเสริ์ต พี่หนุ่ยอำพล กับอัสนี วสันต์
พร้อมกับดูตลกที่พระราม 9 คาเฟ่ไปด้วย
ตอนนี้ไม่มีแบ่งแยกแล้วว่าใครมาจากประเทศอะไร
ทุกคนร้องเพลงพร้อมกัน มันส์มากๆ เสียดายไม่ได้เก็บภาพมาให้ดู

ตอนแรกคิดว่าคืนนี้งานคงเลิกประมาณ 4 ทุ่ม
แต่ปรากฎว่าเกือบตีหนึ่ง ไม่มีใครหนีกลับก่อน หลายคนจะไม่ยอมกลับด้วยซ้ำ

ก่อนกลับ ทำพิธีมอบของรางวัลให้แก่ผู้ชนะเลิศเกมส์ คือ สรรค์ (USA) นั่นเอง

ร้องเพลงพร้อมกอดของรางวัลไปด้วย สงสัยเริ่มคิดถึงภรรยาที่บ้าน

มาดูกันให้ชัดๆอีกที หวานมากๆ

ในที่สุดก็จบกันไปอีกครั้ง ทุกคนกลับบ้านไปพร้อมกับความสุขและความประทับใจ
คราวหน้าขอเชิญกันอีกครั้งนะจ๊ะ สนุกมากๆ
ใครพลาดคราวนี้ไม่ต้องเสียใจ รับรองคราวหน้ามีอีกแน่นอน

สุดท้าย ขอขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่มางาน Meeting ครั้งที่ 2 จ้า.. แล้วพบกันใหม่นะ

อยากจะบอกว่า ออมเป็นนักเก็บตัวยงเลยล่ะ
ภาพเก่าๆที่ปรากฎอยู่ในเวปไซท์นี้ ก็ได้มาจากออมทั้งนั้น
ดูรูปคนอื่นจากออมมาเยอะแล้ว วันนี้ขอเราบุกเข้าไปดูรูปเก่าๆในมุมส่วนตั๊ว ส่วนตัวของออมละกัน

ถ้าจะให้ลำดับความทรงจำที่น่าประทับใจที่สุดในหนึ่งปี AFS นั้นจริงๆ แล้วมันมีเยอะนะ เล่าเท่าไหร่ก็คงไม่จบ ซึ่งก็คงคล้ายๆ กับเพื่อนๆ ทุกคน แต่ถ้าจะให้เริ่มก็คงเริ่มต้นที่การเดินทางจากเมืองไทยไปถึง LAX พร้อมๆ กันกับเพื่อนๆ คนไทยอีก 40 กว่าคน จำได้ว่าวันนั้นเมื่อไปถึงแล้วเพื่อนๆ ก็ได้แยกย้ายกันบินต่อไปอีกยังรัฐต่างๆ ทั่วประเทศแม้แต่รัฐเดียวกันแต่เป็น Northern California ซึ่งมีแอน-ดวงตะวัน, ต้น, บอล-บดินทร์ ก็ยังต้องบินไป จะมีก็แต่ไอ้เอ (นครสรรค์) กะไอ้ออม (ลำพูน) 2 คนนี่แหละที่ได้แค่นั่งรถไป (เหมือนน่าสงสารเน๊อะ) เพราะว่า Orientation Camp ของ Southern California จัดที่ Dominguez Hills College อยู่ไม่ไกลมาก ก็อยู่ในแคมป์ประมาณเกือบอาทิตย์เพราะว่าเป็นประเทศแรกเลยที่มาถึง แล้วก็โดนจับแยกไปพักบ้านคนละหลังกัน (หลังละ 6 คน) คืนแรกนี่สุดๆ คือต้อนรับการมาถึงคืนแรกในอเมริกาด้วยบ้านทั้งหลังให้เรานอนอยู่คนเดียวยังคิดเลยว่า เอ้! ถ้าท่อง อรหัง สัมมา…. นี่ผีฝรั่งมันจะรู้เรื่องไหมเนี้ยะ พอดีดึกๆ มีเพื่อนจาก Norway มาเพิ่ม เฮ่อ !! ผีฝรั่งก็เลยโชคดีไป

ในแคมป์ก็ได้เจอเพื่อนๆ จากประเทศต่างๆ เยอะมากประมาณ 70 คนได้ แต่นี่เฉพาะกลุ่มแคมป์แรกเท่านั้นนะ เพราะว่าแคมป์ที่ 2 จะมีในอีกอาทิตย์ถัดมาสำหรับเด็กอีกกลุ่มหนึ่ง (มันเยอะกันจริงๆ California เนี้ยะ) ก็สนุกดี มีอะไรให้ทำเยอะแยะเลย มีหนุ่มหล่อๆ ให้ดูเพียบ ^_^ คืนสุดท้ายมีการแสดงของแต่ละประเทศ ก็เลยขึ้นไปรำวงกันกะเอ ใส่ชุดไทยกันด้วยนะ มั่วๆ กันไป เดินวนไปวนมาไม่มีใครรู้เรื่องหรอก แค่นี่คนอื่นๆ เค้าก็ชื่นชมกันจะแย่แล้วเพราะถ้าไปเทียบกับพวก Italy ที่ออกมายืนกันเป็น10 ทำท่าใบ้แสดงการทำ Pizza อยู่คนเดียวเงี้ยะ หรือว่าอย่าง Netherlands เล่นละครคลอดลูกบ้าบอ ไม่รู้เรื่องจริงๆ

วันรุ่งขึ้นก็ได้เวลาต้องเข้าบ้าน Host Family ส่วนใหญ่ก็อยู่ไม่ไกลมาก ซึ่ง Host family ก็จะมารับถึงที่แคมป์เลย แต่ออมยังต้องนั่งรถขึ้นเหนือจาก LA ไปอีกประมาณ 4 ชั่วโมงกะเพื่อนๆ ใน Chapter เดียวกัน เพื่อนๆ ทั้งแคมป์เลยมาส่ง Chapter พวกเรากันหมด เหมือนยิ่งใหญ่เลย (55) ส่วนเอก็ไปทางใต้ LA (Orange County) ขับรถไปอีกประมาณไม่เกิน 2 ชั่วโมงได้

ผลงานศิลปะจากแต่ละประเทศ สังเกตุมุมล่างซ้ายนะค่ะ ฝีมือออมกะเอเอง

ขณะที่นั่งรถไปก็ตื่นเต้นสุดๆ เพราะว่าจะได้เจอ Host family ครั้งแรก พอไปถึงที่นัดหมายในเมืองที่ออมอยู่ คือ San Luis Obispo เท่านั้นแหละ ป้าย Welcome Home Omm เด่นมาเชียวแบบว่ากะเหรี่ยงอย่างเราเห็นแค่นั้นก็ดีใจสุดๆ เลย เพราะไม่มี Host family ไหนเค้าทำมากันเลยนะ ก็มากันทั้งบ้านมี Mom, Dad, Cristy (น้องสาว) กับอีก 2 ตัว Wind Slow เจ้า German Shepherd ตัวใหญ่ น่ารัก นิสัยดี และก็เจ้า York, Labrador Retriever ตัวใหญ่สีดำ (แบบว่าไม่เคยเกลียดหมามาก่อนในชีวิตนี้ แต่พอมาเจอเจ้านี่ไป แบบว่าไฮเปอร์สุดๆ ซนมากและก็ดื้อมาก มันถึงสอบตกการเป็น Guide Dog ให้กับคนตาบอด) พอไปถึงบ้านก็เป็นบ้านที่สวยและก็ใหญ่ดีอยู่ติดเขาไม่ติดทะเล แต่ว่าขับรถไปได้ประมาณ 10 นาทีเอง แถมหลังบ้านก็มี Jacuzzi ด้วย เค้าก็แนะนำส่วนต่างๆ ของบ้าน แล้วก็มีหมาน้อยน่ารักขนปุยอีกหนึ่งชื่อ Snow Ball และท้ายสุดก็ ห้องนอนส่วนตัวของดิชั้นเอง เล็กๆ น่ารักดี

อันนี้ถ่ายไว้วันแรกเลย แบบว่าดีใจมาก

รูปนี้ถ่ายกันวันสุดท้ายก่อนจากไป Bus-trip

ตลอดเวลาที่อยู่กะครอบครัวนี้เค้าดูแลดีมากๆ ไม่ใช่เฉพาะแต่จากสมาชิกในครอบครัวนี้แต่รวมไปถึงจากทุกครอบครัวของทั้งฝั่ง Mom และ Dad เพราะทุกๆ คนอยู่California กันหมด Grandmas, Grandpa, Uncles, Aunties แบบว่าน่ารักใจดีทุกคนและเค้าค่อนข้างสนิทกันมาก คือไม่คาดคิดว่า American Family จะมีแบบนี้ เค้าเห็นออมเป็นลูกเป็นหลานคนหนึ่งจริงๆ จนบางครั้งยังรู้สึกว่า น้องสาวมีแอบอิจฉาเล็กๆ นอกจากนั้นแล้วเค้าก็พยายามจะพาออมไปเที่ยวในที่ต่างๆ ตลอดเวลาเพื่อให้เราได้พบเห็นอะไรเยอะๆ ใน California เองก็นับได้ว่าไปมาเกือบทั่ว มีข้ามรัฐไปก็ Nevada บ้างแล้วมีช่วง Thanksgiving ก็พาบินไปฉลองกันที่ New Orleans ซึ่งเป็นอีกหนึ่งเมืองที่สวยมากและเต็มไปด้วยประวัติศาสตร์ ยกเว้นอย่างเดียวคือ Southern Accent นี่รับไม่ได้จริงๆ เพราะว่าฟังแทบไม่รู้เรื่องเลย

แม้กระทั่งตอนที่จะต้องกลับเมืองไทยจริงๆ หลังจาก Bus-Trip แถวๆ San Diego เกือบอาทิตย์แล้ว Dad กับ Cristy ก็ยังขับรถตามลงมาส่งถึงสนามบิน LAX ด้วย เป็นเด็กไทยคนเดียวที่มี Family มาส่งถึงสนามบิน ภูมิใจสุดๆ แถมยังแอบซุกกระเป๋าเดินทางให้เพิ่มมาอีกใบเป็นใบที่3 ตอน Group Check-In (ฮ่า ๆๆ อาศัยช่วงชุลมุน) ด้วยความที่ของมันเยอะจัด นี่ขนาดส่งมาทางเรือไปแล้ว 3 กล่อง ^_^

ทุกวันนี้ก็ยังติดต่อกับ Host Family เรื่อยๆ Email บ้าง MSN บ้าง หรือไม่ถ้าโอกาสพิเศษอย่างวันเกิดใคร หรือ Christmas ก็จะโทรหากัน ก็รู้สึกดีใจและโชคดีมากๆ ที่ได้รู้จักพวกเค้า

ถัดมาที่จะไม่พูดถึงไม่ได้ก็เป็นเพื่อนๆ AFS ที่อยู่ใน Chapter เดียวกันก็จะมีทั้งหมด 16 คน (นี่รวมจากทั้ง 2แคมป์แล้ว) เป็นอาจารย์จากจีน 1 แล้วมีโครงการอื่นมาขอแจมอีก 2 ก็รวมเป็นทั้งหมด 19 คน ทุกคนก็จะกระจายกันอยู่ตามเมืองต่างๆ ทั้งหมด 6 เมืองใน San Luis Obispo County แต่ที่โรงเรียนเดียวกะออมเลยมี 5 คน ทั้ง 19 คนนี่ก็สนิทกันทุกคนเพราะว่าโชคดีได้ Chapter ที่ค่อนข้างดีมากๆ เค้าจะมีกิจกรรมให้ได้มาเจอกันบ่อยๆ มีปฏิทินกิจกรรมให้ตลอดทั้งปี ไปนู้นมานี่ตลอดเวลา เช่น มีการสลับกันเป็น Host ไปเรียนในโรงเรียนของแต่ละคนในแต่ละเมือง โดยไปพักอยู่กะ Host Family ของเพื่อนคนอื่น ไปเที่ยวด้วยกัน ไปร่วมงานเทศกาล ไปเข้าขบวนพาเหรด ไปฉลองวันเกิดเพื่อน Halloween Party

หรือมีแม้กระทั่งไปแจมกะ Chapter อื่นๆ มีครั้งหนึ่งลงไปแถวๆ LA ไปเจอกะพวกเด็ก AFS จาก Minnesota เที่ยวกันมันส์เลยอยู่กันเป็นอาทิตย์ ก็สรุปว่าปีๆ หนึ่งนี่อิชั้นเที่ยวสนุกอย่างเดียว ก็เลยขาดเรียนซะสนุกเชียว

China (1), Indonesia (1), Germany (4), Norway (1), Denmark (1), Sweden (1), Canada (1), Chile (1) Venezuela (1), Greenland (1), Brazil (1), Iceland (1), Italy (1), Austria (1), Dominican Republic (1), Thailand (1)

แล้วก็มาถึงเพื่อนๆ ที่โรงเรียนที่อยู่ชื่อว่า San Luis Obispo High School ก็เป็นโรงเรียนรัฐบาลที่ใหญ่ที่สุดใน County มีนักเรียนประมาณ 1200 คน จาก grade 9-12 ก็ถือว่าเยอะนะ ช่วงแรกๆ ก็จะยังไม่ค่อยมีเพื่อนมากเท่าไหร่ เพราะว่าน้องสาวเค้า Grade 11 ส่วนออม Grade 12 เพื่อนๆ กลุ่มเค้าก็ค่อนข้างเงียบ เรียบร้อย ไม่ค่อยโวยวายอย่างเราๆ เท่าไหร่(555) หลังๆ ก็เลยไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหนกะเพื่อนๆ เค้าเท่าไหร่ เพราะว่าเราก็มีเพื่อนกลุ่มของเราเองแล้ว เป็นเพื่อนคอเดียวกัน มันส์ได้เหมือนกันอยู่เกรดเดียวกัน หลังๆ นี่สนิทมากไปหน่อย ชวนกันเที่ยวตลอด ขนาดจะเข้าเธคที่นั้นเค้าจำกัดอายุต้อง 18 ขึ้นคนอื่นเค้าก็โชว์ ID กันไอ้เราไม่มี ID อย่างคนอื่น แต่แบบว่าใจรัก ก็นี่เลยพก Passport เท่ห์สุดๆ แล้วก็ยังมีที่ Senior ทั้งชั้นยกพวกกันโดดเรียน เค้าเรียกกันว่า Senior Ditch Day ก็ไปทะเลกัน สนุกมาก แต่พอกลับมาก็โดน Detention กันเป็นแถว

เพื่อนก๊วนซี้ ซ่าส์ ฮา

รวมภาพประทับใจจากโรงเรียน

และครั้งหนึ่งที่ประทับใจมากที่สุดเกี่ยวกับเพื่อนๆ คือ คืนวันสุดท้ายก่อนจะออกจากเมืองโดยวันรุ่งขึ้นจะมี Bus-trip ลงไปทาง San Diego ที่นี้ออกไปข้างนอกมากะ Kelly เพื่อนสนิท ไปเจอเพื่อนคนอื่นๆ ก็ร่ำลากันเรียบร้อย ก็กะว่าจะชวนเพื่อนที่สนิทๆ สัก 6-7 คนมา Hang out กันที่บ้าน ดูหนังนั่งคุยกันไป แต่โทรไปหาใครก็ไม่มีใครอยู่บ้านเลยสักคนก็เลยเซ็งสุดๆ ก็กะว่าเฮ่อ!!! นั่งจัดกระเป๋าไปคนเดียวก็ได้ แล้วทีนี้พอมาถึงบ้านก็งงว่าเอ๊ะ นี่มันรถเพื่อนชั้นนี่มาจอดอะไรหน้าบ้าน ทำไมรถมันจอดกันเยอะจัง แถมบ้านก็มืด ยังหัวค่ำอยู่เลย ก็เลยเปิดประตูเข้าไปกะเปิดไฟเท่านั้นแหละ

!!!!!!!!!! SURPRISEEEE !!!!!!!!!!!

เพื่อนๆ อยู่นี่กันครบทุกคนเลย ประมาณ 40 กว่าคนได้ แล้วก็ Host Family แม้กระทั่งพวกที่บ๊ายบายกันไปแล้ว เท่านั้นแหละคร๊าบ น้ำตาร่วงเลย แบบว่ามันดีใจมาก ถึงมากที่สุด เพราะไม่คิดว่าเค้าจะทำเพื่อเรากันขนาดนี้ เพราะกะแล้วว่าคืนนี้ จนถึงพรุ่งนี้คงเศร้าสุดๆ แน่นอน แต่พอมาเจอแบบนี้คือพูดไม่ออกจริงๆ น้ำตามันไหลออกมาเองเลย ตื้นตันมาก งานนี้ก็ได้ Kelly กะเพื่อนๆ สนิทอีก 2-3 คนแหละเป็นโต้โผจัดปาร์ตี้นี้ให้ โทรชวนๆ กันมา ก็มีแต่งบ้าน ติดป้าย WE WILL MISS YOU OMM แล้วก็ยังมีเค้กให้อีกเขียนว่า We”ll miss you Omm! แล้วเพื่อนๆ ทุกคนที่มาก็ยังได้ทำและเซ็น Poster ให้อีก เพื่อนบางคนนี่คือกะว่าไม่ได้เจอหน้ากันอีกแล้วเพราะมันเป็นช่วงปิดเทอมพอดี แล้วมาเจออยู่ในบ้านเงี้ยะ จะไม่ให้ร้องได้ไงหละ แบบไม่อายแล้วเวลานั้น จากอารมณ์เศร้าสุดๆ มันมาเป็นแฮปปี้สุดๆ แทน แต่พอวันรุ่งขึ่นที่ต้องขึ้นรถบัสแล้วลากันจริงๆ ก็กอดกันร้องไห้ไม่หยุดอีก ในรถนี่เพื่อน AFS ในChapter ทั้งหมดไม่มีใครคุยกันเลย ได้ยินแต่เสียงเช็คน้ำตากัน เศร้าจริงๆ ชีวิต !!!

ภาพจากงาน Going Away Surprise Party ที่บ้าน Host Family

อีกหนึ่งภาพความประทับใจคือที่โรงเรียนก่อนจะจบการศึกษาเค้าได้มีการจัดพิธีเพิ่มขึ้นมาเป็นปีแรกเพื่อเป็นเกียรติกับพวกเรา Exchange Students ที่อยู่ Grade 12 ทั้ง 4 คน (เป็น none AFS 2 คน) ในงาน Baccalaureate ให้ขึ้นทำพิธี Exchange Flags ระหว่าง 2 ประเทศ ก็เลยได้ธงสหรัฐกลับมา ส่วนธงไทยทางโรงเรียนก็หามาเอง (ไม่รู้ไปเอาจากไหนมาเหมือนกัน) แรกๆ ก็ยังเฉยๆ แต่พอมาอ่านใบ Certificate ที่เขียนไว้ว่า “This is to certify that the accompanying flag was flown over the United States Capital on May 28, 1993, at the request of the Honorable Michael Huffington, Member of Congress. The flag was flown for Wanwisa “Omm” Angkasith.” เท่านั้นแหละก็เลยปลื้มและรู้สึกเป็นเกียรติมาก

Baccalaureate Service Program

Certificate of the Flag

Presidential Academic Fitness Award

และอีกหนึ่งความภาคภูมิใจสำหรับเด็กไทยหัวดำๆ อย่างเราคือการได้รับเกียรติให้ขึ้นไปรับรางวัลในโครงการ Presidential Academic Fitness Award Program ซึ่งใบประกาศเกียรติคุณนี้เซ็นโดยประธานาธิบดี Bill Clinton ในสมัยนั้น ที่ดีใจก็รู้สึกว่าเราคนไทยก็ทำได้ เราไม่ได้ฉลาดน้อยไปกว่าฝรั่งเลย แถมยังทำให้ Host Family ภูมิใจมากด้วย

ปีหนึ่งๆ นี้มันผ่านไปเร็วจริงๆ จนย่างเข้าปีที่13 เข้าไปแล้ว แต่ว่ามันก็ยังวนเวียนอยู่ในใจเราๆ เสมอๆ นะว่าไหม? ภาพทุกภาพ คนทุกคนที่ได้เจอไม่ว่าชาติไหนภาษาไหน เหตุการณ์ต่างๆ มันก็ยังทำให้เราคิดถึงแล้วก็อดยิ่มไม่ได้นะว่าไหม มีอีกอย่างหนึ่งที่คิดว่าได้รับมาเต็มๆ จากช่วงเวลาหนึ่งปีนั้นก็คือ ความรู้สึกรักประเทศไทยมากขึ้น เพราะจำได้ว่าไปร่วมขบวนพาเหรด แล้วหาธงไทยไม่ได้ เลยซื้อผ้า 3 สีมานั่งเย็บจักรของ Mom เองก็ได้ธงมาอย่างที่เห็น ใช้เสร็จเลยแปะไว้บนหัวเตียงตลอดปีหนึ่ง (เออ! พรีนเคยเห็นด้วยนี่นาเพราะพรีนมาจาก Tennessee แน่ะมาเที่ยวหา จำได้ป่าวพรีน?) หรือว่าอย่างเวลาไปไหนแล้วเห็นอะไรเกี่ยวกับเมืองไทยนี่อิชั้น proudly present กับFamily และเพื่อนๆ คนอื่นๆ สุดฤทธิ์ แล้ว ยิ่งถ้ามีหัวแดง หัวทองคนไหนพูดไม่ดีถึงประเทศไทยเราก็จะของขึ้นทุกที 5555……..

Profile

ชื่อ - นามสกุล : วันวิสาข์ อังกสิทธิ์
ชื่อเล่น : ออม
ชื่อใน webboard : Omm
ไป AFS ที่เมืองและประเทศ : San Luis Obispo, California (USA)
ที่อยู่ปัจจุบัน : แจ้งวัฒนะ 10, หลักสี่
สถานที่ทำงาน : Sony Chemicals Singapore Pte Ltd c/o Sony Supply Chain Solutions Thailand Ltd.
ภูมิลำเนา : ลำพูน
การศึกษา : คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

หลายคนอาจจะเคยได้ยินชื่อ “ทอม อเมริกา” มานาน แต่ไม่มีโอกาสได้รู้จักตัวตนจริงๆของทอม
วันนี้ก็ถือเป็นฤกษ์งามยามดี เรามาดูกันดีกว่าว่าชีวิตของเพื่อนเราคนนี้ที่เพิ่งแต่งงานไปหมาดๆ
แถมยังมีธุรกิจของตัวเองอีก จะเป็นอย่างไร

Profile

ชื่อ - นามสกุล : ธนรัตน์ ลี้ตระกูล
ชื่อเล่น : ทอม
ชื่อใน webboard : Tom
ไป AFS ที่เมืองและประเทศ : Kenai, Alaska (USA)
ที่อยู่ปัจจุบัน : รามคำแหง 21
สถานที่ทำงาน : SM Tower 21st Floor, พญาไท

• ก่อนไปทอมอยู่โรงเรียนอะไร มีเพื่อน AFS#31 คนไหนมีมาจากโรงเรียนเดียวกันบ้าง

Please, let me first apologize in advanced that I have write this interview in English. My written Thai is an equivalent of a third grader (That was when I left Thai schools). I have tried, and failed miserably to answer this questionnaire in Thai. Sorry again kub!

Anyhow, I went to a school call the International School of Bangkok (ISB), no one else from AFS#31 went to this school.

• ทำไมถึงสมัคร AFS ทั้งๆที่ภาษาอังกฤษของทอมก็ดีอยู่แล้ว

Well, it wasn’t actually my choice. One of my parent’s friend’s daughter went on an exchange program to Canada, then my parent’s friend came and told my parents about the wonderful experience that her daughter had, so naturally, they told me to go take the exam. After that, numerous number of my parent’s friends and relatives, sons and daughters went on this program.

• ทอมจำได้ไหมว่าสอบข้อเขียนที่ไหน และสอบสัมภาษณ์ที่ไหน

I am very embarrassed, because I have NO IDEA where I took these exams. But I do remember sneaking into the bathroom with TorNZ (who is my friend during the pratom years at St. Dominic) to… ahem.. smoke.

• มีเพื่อนในห้องสัมภาษณ์คนไหนที่จำได้บ้าง

hehehe.. My mind is again drawing blanks..

• ไป Orientation Camp ที่ไหน บรรยากาศเป็นยังไงบ้าง

Hahaha, good story here.. I went to the orientation camp in Kao Yai, if I remember correctly. I will have to confess to you first that I was not a very good lad during the time. .. ต้องบอกก่อนว่าตอนเด็กๆเนี่ย ทอมค่อนข้างดัดจริต เกเร และโตเร็วไปหน่อย เห็นพวกพี่ๆเขาเล่น snooker ก็ไปเล่นกับเขา, พี่เขาก็แซวว่าสาวไม้ยังกับต่อง, ตกเย็นก็ชอนพี่ๆเขากินเบียร์ วันรุ่งขึ้นนี่ชวนเพื่อนๆหมอทุกหอเลย วันนั้นเนี่ยมากันเป็นเกือบร้อยเลย เกินเหล้ากันถึงดึก แต่สนุกมากเลยครับ. Anyways, I did remember that the พี่ๆ were very sincere and caring, and that those of us that met that first night, because friends til this very day.

…me and my super handsome nephew in law

• วันขึ้นเครื่องบรรยากาศเป็นยังไง มีใครมาส่งบ้าง

The usual, my friends from school, my family, and my girlfriend at the time. To tell you the truth, I was pretty sad, because I had to leave my girlfriend (now ex). As expected, the relationship didn’t last very long after I left, but we are still good friends.

• เล่าให้ฟังเรื่องการเดินทาง และวันแรกที่ไปถึง

My camp was at Tacoma Washington, and although I was pretty sad when I first arrive, but it was not for very long. You get there, and you meet 200-300 hundred new people from all over the world, talk to them about their cultures, their life, do activities with them, it was once in a lifetime experience and I wasn’t sad for very long. I didn’t have to adjust much because I used to live in other countries before, and went to a school where the majority of the students are US citizens. So no culture shock, just plain fun.

• มีเพื่อน AFS จากประเทศไทยอยู่เมืองใกล้ๆหรือเปล่า

The closest AFS Thai friends lives close by in a town call Juneau. Which is the distance between Thailand and Hong Kong. Alaska is pretty big.

• ตอนไปเจอ Host Family ครั้งแรกบรรยากาศเป็นอย่างไรบ้าง

My host family is funny, unorganized, and is one of the most caring people in the world. They came to pick me up pretty late and we went back home together, and upon entrance, I see a giant pile of laundry sitting there in the kitchen and living, with my host brothers trying to do an emergency cleaning and cover-up. I pretty much lived like that for the remainder of the year. My main shore is dish washing and taking out the dog to pee.

• เล่าเรื่อง Host Family ของทอมให้ฟังหน่อยนะ

We live in a Alaskan log cabin, with very minimal, repeat, minimal modern days stuff. No cable, one bathroom, with about seven thousand feet of snow outside (that I had to constantly shovel). As for pets, there were goats, ducks and one cool little Cocker Spaniels who’s name is Paisley. My host parents, Phil and Eileen Bryson have 4 children in total. The first one, Kathleen, is a bi-sexual journalist living in London, the second is a hard-core partying lawyer, Patrick, living in Oregon, the third is a prom-queen social worker, Karin (who actually just came last year), in San Francisco, and lastly, my bro David, who at first was a nerd, but I turned him around when I was there. They are the most sincere people you can ever meet in this world. They still are still a constant inspiration to me that there are things in life that is more important than work and money. I was their second exchange student.

• ทอมอยู่โรงเรียนอะไร โรงเรียนเป็นอย่างไรบ้าง

My school’s name is Kenai Central High School, and it is quiet a small school with about 400 students from seventh grade to twelve grade. It is a typical American high school where people are separated into either groups of the Jocks and the populars, the Artists, the Nerds, the Mechanics and Workshop students, the Pot Smoking Potential Dropouts, etc.. Luckily for me, I had my wingman-best friend fellow exchange student from Italy Stefano Rampulla (who I’m actually visiting next month). We mixed it up, and we are proud to say that we got along with everyone, we played sports with the jocks and drank and smoke with the potential dropouts. Oh and plus he was probably the most handsome student in the school, so girls were always hanging out with him.. I was just tagging along.

• วันแรกที่ทอมไปโรงเรียนเป็นอย่างไรบ้าง

It was good. I actually have already known a lot of the kids there because I was playing American football in the school team, and their practices began before school starts.

• เรียนวิชาอะไรบ้าง

My aim was to get a high school diploma when I was there, so I had to do all of the curriculums required to get a degree. So, regular AP courses, US History, Yearbook. Oh.. I had to take a sex education class with the freshmen, and that was really fun. Towards the end when I had already collected the classes required, I was taking fun classes like Weight Lifting, Choir, Photography, etc.

• เล่ากิจวัตรประจำวัน ทั้งวันธรรมดาและเสาร์อาทิตย์

Let me tell you first, that there is absolutely nothing to do in Kenai, Alaska. From going out to Rome at Silom Soi 4 and Vibration at the Novotel before I went, I arrived in a town where there was drinking age. At first I was getting bored out of my mind, but slowly, I began to adapt. You would never believe what I took up. My activities in Alaska includes mostly playing sports for the school, being American Football, Ice Hockey, and I was the assistant coach for the high school girl’s soccer team (no male soccer team here). I also spend my time doing a lot of outdoor activities such as camping, hiking, rock climbing, in the summer time, and snowboarding in the winter time. I think this lifestyle has changed me for the better.

My host family also is very unique people, even with American Standards. They are the type of people that goes singing from door to door during Christmas, they are the type of people that walks 20 miles to camp just to see the sunset, they are the type of people that go to help people build their houses, Easter Egg hunts, Clam Digging at the lake, and I did all of that when I was there (sometimes, unwillingly, because of early Sunday mornings).. They were very sincere, down to earth people.

Parties

• งานอดิเรกตอนอยู่ที่นั่น

Sports and whatever my host family told me to do. Oh, I did start taking up cooking as my hobby.

• มี AFS Camp หรือเปล่า

There was 2 official AFS Camps, one to Alyeska to snowboard with all of the other exchange students from nearby, and another was at Mt McKinley (largest mountain in N. America) to camp. If you guys havn’t been to Alaska, I can tell you this right now, it is one of the most beautiful place in this world. I have been known to constantly talk about the 7 hours Sunset in Alaska when I’m drunk with my friends in Thailand

• ได้ไปเที่ยวที่ไหนบ้าง

I went to most of the camping sites, ski resorts, local malls, etc.

Parties

• เหตุการณ์ประทับใจของปี

There were so many I can not even begin to tell you which one. I share a couple.

All of us male exchange students flew up to Fairbanks, Alaska together and camped. One of the Chaperone bought us a keg of beer and we just got smashed together. I have a picture of 8 drunk exchange students from Turkey, Italy, Sweden, Finland, France, and Thailand mooning the camera. (Mooning is when you show your bare buttocks to the camera).

At the graduation party, me and Stefano each had a standing ovation and very loud cheer from our classmates when we were introduced.

หลังกลับจาก AFS

• กลับมาวันแรกรู้สึกอย่างไรบ้าง

More mature. I became a better person by going to Alaska with AFS. From a spoiled irresponsible brat, Alaska taught me to be more responsible and hard-working.

Alaska was a life changing experience for me.

• การเรียนเป็นอย่างไร กลับไปเรียนที่โรงเรียนเดิมหรือเปล่า

Nope.

My Hobbies

• หลังจากนั้นเรียนอะไร ที่ไหนบ้าง

Well, from what I have learnt, I rotated by working in the summer time in Thailand, and study during the school year in the States. Received my bachelor degrees from Utah State University. Got my MBA from Sasin.

Just got married

• มีเพื่อน AFS ที่เรียนด้วยกันหรือเปล่า

Nope. Although I did attend some classes for fun at Sonnie’s school and ABAC with Tay.

• ได้กลับไปเยี่ยม Host Family หรือเปล่า

Nope, but they actually came here.

• ตอนนี้ได้ติดต่อกับเพื่อน AFS หรือเปล่า

All of the people on the web board from the US have been communicating with each other ever since we came back. Bim+ lives two door down from me, Omm’s family is from the same town as my dad in Lam Poon, and the rest I get to see sometimes, but wish it was more often.

in the pool with my wife

• ประวัติการทำงานจนปัจจุบัน

I have had numerous number of jobs, from delivery boy to consulting, ever since my freshman year in college, so let me instead tell you the path on how I got into opening my own company. During my University years at Utah State University, one of the jobs I had was being the International Student Council President for organizing large events. I had to manage about 600 people and create an event that was attended by about 20,000 people, and was also nominated for the international student of the year award. After that when I was going to Sasin, the school sent me on a business plan competition to compete with to MBAs from Asia call the NASDAQ Moot Corp, and I was the captain of the first team ever won from Thailand.

After graduating and working for my dad at Metrosystems PCL for a while, my dad told me to go open my own company..

• ตอนนี้ทำธุรกิจอะไร มีสินค้าหรือบริการอะไรบ้าง

Well, the company is call Digital Associates. We are a very technology intensive company that does a lot of thing with Sound and Image recognition technology. Basically, we are the only company in Thailand that knows exactly how many times a song or an advertisement has been played on radio, TV and other multimedia channels. It is used for copyright payments, advertisement monitoring, market analysis, and is used by all of the major record labels (Grammy, RS), and Media Agencies. We have also won the 2nd runner up prize for the Innovation of the year last year from the Ministry of Science.

Work

• ทำไมถึงคิดทำธุรกิจนี้

Well, to sum up short, it’s a long process of analyzing what the market needs, and what I’m good at.

• จุดเด่นของสินค้าและบริการของเราคืออะไร

We are the only that can do it Asia (beside Japan and Korea). It has a real benefit, and is used by people like Ar Guu+, P Suki, etc. on a daily basis for decision making. It is almost impossible to copy, because we have a patent. And it’s a recurring revenue model like UBC, AIS.. they pay me monthly, and I don’t have to try to sell to them ever again, because they would always need it.

• ที่ผ่านมามีอุปสรรคอะไรบ้าง

Too many to mention just one.

• เชิญชวนเพื่อนๆมาใช้บริการได้นะ

Well, there is one branch of the business you guys might be interested in. We are in the process of creating it. You guys know how Thailand never has a “nation wide music chart” like Billboard chart of the States? It is because nobody knows before what are the songs that has been played the most on the radio and TV stations. Now, you do, because of our product. Hopefully, you will see something soon.. It’s call TMP chart (Thailand Most Played), and I’m working on the business model with Toom’s boss at Inspire Entertainment actually.

ที่อยู่ แผนที่ เบอร์โทรศัพท์ของบริษัทที่ให้ลูกค้าติดต่อได้
www.intensivewatch.com

• คำถามสุดท้าย คิดว่า AFS ให้อะไรกับเราบ้าง

It was a turning point in my life, that made me into a better person.

• อยากเล่าอะไรเพิ่มก็ได้

Good job doing this website!

ถ่ายรูป..อีกหนึ่งงานอดิเรกของทอม

รุปนี้แจ้ส่งมา update ให้จ้ะ (18/9/06)

Jae wrote “I now proudly present my daughter officially named ณภัทรา to our AFS web board ja:)
Her nick name is Cher เฌอ meaning trees in Thai and dear in French (no relation though:).

Through natural childbirth without epidural, she was born on March 7, 2006 with the initial weight of 2,980 g. and height of 49 cm. For more detail about full experience of labor, plz contact me directly na ja. I just don`t want to scare the unweds ja.

For the first 3 weeks, Cher was very good girl, not crying at night and wakes up only once at 5 AM for breastfeeding. I thus have time for yuu-fai delivery and felt so relaxed. Anyway, things have dramatically changed. Since yesterday she has become wild, crying and yelling every three hours at night ! My husby and I together with a nanny are all tired but have to learn to calm her down. In spite of being mischivous sometimes, she is always ma chère.”

so sleepy after berp

Peace!!

Lovely Day

Like her daddy

รูปแต่งงาน

แจ้